tag:blogger.com,1999:blog-1902803629008720192012-01-15T07:06:09.843+07:00- (และเพื่อน) คนเรียงคำธรรมดาน้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.comBlogger851100tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-1180777946093608012008-01-15T06:33:00.000+07:002008-01-15T06:37:14.533+07:00เมื่อถึงเวลาที่กำหนดเครื่องบินขนาดเล็กลำนั้นก็วิ่งเลียบไปบนทางลาด ก่อนเชิดหัวขึ้นสูงสู่อากาศเพื่อพาผู้โดยสารทั้งหมดมุ่งหน้าไปยังจุดหมาย โดยทิ้งความพลุกพล่านของสนามบินที่ใช้เวลาก่อสร้างนานที่สุดในโลก และความสับสนวุ่นวายร้อนระอุของสงครามชิงคะแนนเสียงประชาชน จากพรรคการเมืองหลักสองขั้วใหญ่ไว้เบื้องหลัง หากย้อนเวลากลับไปเมื่อสามหรือสี่สิบปีก่อน จุดมุ่งหมายของการเดินทางครั้งนี้เป็นสถานที่ต้องห้าม ผู้ที่จะเดินทางไปต้องมีอุดมการณ์และความมุ่งมั่นสูงมาก เพราะการเดินทางไม่สะดวกง่ายดายเหมือนทุกวันนี้ และบางทีหากโชคร้ายต้องถูกจำกัดอิสรภาพตอนกลับมา ด้วยข้อหาฉกาจฉกรรจ์ประเภทฝักใฝ่ในลัทธิหรือมีการกระทำอันเป็นคอมมิวนิสต์อะไรประเภทนั้น ใช่แล้วค่ะจุดหมายปลายของเดินทางของครั้งนี้ เป็นประเทศที่มีธงแดงและดาวสีเหลืองเป็นสัญญลักษณ์ “สาธารณรัฐสังคมนิยมเวียตนามนั่นเอง<br /><br /><a href="http://my.opera.com/nampeewriter/blog/show.dml/1665280">อ่านต่อ</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-118077794609360801?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-6297798717424677102008-01-08T19:11:00.000+07:002008-01-08T19:12:24.453+07:00ก่อกำเนิดจากเมล็ดเล็กร่วงหล่น<br />ผลิตผลงอกใหม่แตกใบเขียว<br />ชำแรกผ่านโผล่พ้นลำต้นเรียว<br />รากเกาะเกี่ยวดินเคล้าแค่เบาบาง<br /><br />ขยายเหล่าสืบกอต้นต่อต้น<br />หลังต้องฝนพรำสายพรูพรายพร่าง<br />ดุจผืนพรมห่มคลุมอ่อนนุ่มวาง<br />เขียวทุ่งกว้าง..แผ่ไป...จนไกลตา<br /><br />ทุกอณูดินก้อนพลันอ่อนนุ่ม<br />ดูดน้ำอุ้มชุ่มชื้นใต้ผืนหญ้า<br />เพียงไม่นานผ่านล่วงห้วงเวลา<br />ความอุดมคืนมาสู่แดนดิน<br /><br />วัฏจักรแห่งชีวิตน้อยนิดสั้น<br />ประโยชน์ปันเอื้อสู่มิรู้สิ้น<br />เกิดแล้วดับเวียนว่าย...ง่ายชีวิน<br />ย่อยกายินเลี้ยงต้นใหม่เติบใหญ่แทน<br /><br />คือปณิธาน...ดำรงตนแห่งต้นหญ้า<br />คลุมอาณาดาดดื่นหมื่นล้านแสน<br />ดำรงพันธุ์ติณชาติไม่ขาดแคลน<br />สะพรึบแน่นงามสะพรั่งทั้งบริเวณ<br /><br />เมื่อต้องลมแรงหนักไม้หลักโค่น<br />ยอดหญ้าโอนเคลียคลอล้อลมเล่น<br />สะบัดใบไหวพลิ้วรายริ้วเอน<br />ลู่ระเนนแล้วกลับคงตรงต้นยืน<br /><br />เพราะฉะนี้หญ้าจึ่งมีมากมาย<br />แผ่ขยายเขียวเข้มเต็มแผ่นผืน<br />ยามร่วงรา...รอก่อน..ย้อนกลับคืน<br />ไม่แข็งขืน..อ่อนบ้าง...ในบางครา<br /><br />ฝากแง่คิด...น้อยนิด...ชีวิตมนุษย์<br />บางจังหวะหยุดรั้งระวังท่า<br />บางจังหวะ..ก้าวถอย...คอยเวลา<br />แต่คงมั่นในศรัทธานิรันดร์กาล<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-629779871742467710?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-61539521155517974322008-01-07T22:59:00.000+07:002008-01-07T23:08:11.996+07:00จรดจมูกบนแก้มนิ่ม...นิ่ม<br />ปากอิ่มแต้มรอยยิ้มหวาน<br />เห็นเงาเยาว์วัยวันวาน<br />ซาบซ่าน..แน่นหนัก...ผูกพัน<br /><br />ถ้อยคำอ่อนอ้อนวอนเว้า<br />รุกเร้าร่ำร้องของขวัญ<br />กายเบียดกายชิดติดกัน<br />ดวงตาคู่นั้น...วับวิบ<br /><br />ดวงดาวทุกดวงบนฟ้า<br />ไกลเกินไขว่คว้าเอื้อมหยิบ<br />สองตาราวดาวกระพริบ<br />...ระยับระยิบอยู่ตรงนี้แล้วไง<br /><br />รัก..รัก..รัก..รัก..และรัก<br />ยากนักจะหาคำไหน<br />ทดแทนได้เหมือนดั่งใจ<br />ความรู้สึกที่มีให้...คนดี<br /><br />โอ่เอ๊..โอ่เอ๊..ทรามวัย<br />มีรักล้อมใจที่นี่<br />หลับตา..หลับตา..เสียที<br />ฟังสิ..กล่องดนตรีบรรเลง<br /><br />จรดจมูกบนแก้มนิ่ม...นิ่ม<br />นอนหลับตาพริ้ม..คนเก่ง<br />เพลียหนักผล็อยร่วงง่วงเอง<br />แล้วค่อยตื่นมาครื้นเครง...พรุ่งนี้<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-6153952115551797432?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-74664493432401550072008-01-07T20:28:00.000+07:002008-01-08T13:50:19.648+07:00หญิงสาวก้มหน้า<br />ดวงตาเธอเศร้า<br />ตำแหน่งข้างกายว่างเปล่า<br />เธอซึมเซาในชุดเทาดำ<br />สาวเท้าก้าวเดิน<br />อีกไม่นานเกิน..ก็คงค่ำ<br />อยากให้ฝนพรูพรำ<br />ช่วยซ่อนงำหยาดน้ำตา<br />ป่านนี้...ที่วัด<br />ผู้คนคงแน่นขนัดมากหน้า<br />ต่างพูดคุยสอบถามสนทนา<br />ถึงเรื่องราวว่าเป็นเช่นไร<br />ชายหนุ่มที่อยู่ตรงนั้น<br />เคยผูกพันตั้งแต่ไหน ๆ<br />เคยรักคิดถึงห่วงใย<br />เคยเป็นลมหายใจทุกนาที<br />ชีวิตเหมือนปราสาททราย<br />คลื่นกล้ำกรายกระชั้นถี่<br />รักสร้างก่อมานานนับปี<br />บัดนี้...เคว้งคว้าง..เดียวดาย<br />หญิงสาวคนเศร้า<br />เร่งเท้า...เกรงว่าจะสาย<br />โอกาสใกล้ชิดช่วงสุดท้าย<br />ในงานศพชายที่รัก<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-7466449343240155007?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-82291264360333118602008-01-07T14:14:00.000+07:002008-01-07T16:08:40.858+07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_dsfpbknBLJA/R4HrkTCTnOI/AAAAAAAAAC4/_s5n6ZwYr3I/s1600-h/A2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_dsfpbknBLJA/R4HrkTCTnOI/AAAAAAAAAC4/_s5n6ZwYr3I/s400/A2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5152658457506323682" /></a><br /><br /><br />วันนั้น...ฉันใส่เสื้อสีเหลือง<br />เธอก็ด้วยเหมือนกัน<br />วันโน้น...ฉันใส่เสื้อสีชมพู<br />และก็รู้ว่าเธอใส่เหมือนฉัน<br />วันนี้...ฉันและเธอใส่เสื้อสีดำ<br />อะไรทำให้เราใส่เหมือนกัน<br /><br />วันก่อน..เธอยิ้ม...ตื้นตัน<br />ฉันยินดีปลามปลื้มสุดกลั้น<br />วันก่อน..เธอติดตามข่าวทุกวัน<br />ไม่แตกต่างจากฉันที่กังวลห่วงใย<br />วันนี้...ฉันและเธอโศกเศร้าอาลัย<br />ทำไมเราจึงรู้สึกเช่นนั้น<br /><br />คำตอบของทั้งสองคำถาม<br />อยู่ที่ความ...เทิดทูนผูกพัน<br />เรารักเคารพในสิ่งเดียวกัน<br />คือสถาบันศูนย์รวมดวงใจ<br /><br />*** หมายเหตุ สองคนที่ไม่ได้ใส่สีเหลือง เป็นน้องจากลาวและปากีสถานค่ะ เราร้องเพลงด้วยกันวันที่ห้าธันวา<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-8229126436033311860?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-82653249091193246562007-12-26T19:05:00.000+07:002007-12-26T19:24:28.623+07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_dsfpbknBLJA/R3JFLjCTnNI/AAAAAAAAACw/-fzwlx52dBo/s1600-h/1Speech.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_dsfpbknBLJA/R3JFLjCTnNI/AAAAAAAAACw/-fzwlx52dBo/s400/1Speech.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5148253388723690706" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_dsfpbknBLJA/R3JE9DCTnMI/AAAAAAAAACo/HOWxxbAllSM/s1600-h/1%E0%B8%A5%E0%B8%B8%E0%B8%87%E0%B9%82%E0%B8%AE.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_dsfpbknBLJA/R3JE9DCTnMI/AAAAAAAAACo/HOWxxbAllSM/s400/1%E0%B8%A5%E0%B8%B8%E0%B8%87%E0%B9%82%E0%B8%AE.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5148253139615587522" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-8265324909119324656?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-913806310015688002007-12-26T16:24:00.000+07:002007-12-26T16:27:12.648+07:00"กลับบ้านด้วย อยากคุยเรื่องที่ดิน” เสียงปลายสายที่พูดมาช่างคุ้นเคยยิ่งนัก <br /><br />“ไม่ว่าง” ฉันตอบกลับไปโดยไม่ต้องคิด เบื่อ เรื่องนี้เป็นเรื่องที่น่าเบื่อเสียจริง ๆ <br /><br />“ยังไง แกก็ต้องมา หากแกนับฉันเป็นพี่อยู่ ถ้าแกไม่มากเราขาดกัน” พี่สาวคนเดียวของฉันกระแทกเสียงตอบ ก่อนกดตัดสายทิ้งโดยไม่เปิดโอกาสให้ต่อรอง<br /><br />ฉันถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย นับตั้งแต่การจากไปของเตี่ยเมื่อหลายปีก่อน สัมพันธภาพในครอบครัวเราก็เริ่มคลอนแคลนลงทุกวัน มันคล้ายมีช่องว่างที่มองไม่เห็นมาแทรกกลางอยู่ระหว่างพวกเราพี่น้องทั้งสามคน ฉันมองเห็นภาพมะม่วงสามผลที่ติดอยู่ในช่อเดียวกัน ตราบใดที่ก้านยังอยู่ มะม่วงทั้งสามก็ยังคงเป็นพวงเดียวกัน แต่วันที่เตี่ยจากไปคล้ายเป็นการตัดก้านตัดขั้ว เราต่างเป็นผลมะม่วงที่หล่นแยกออกมาเป็นอิสระ ไม่มีแกนก้านกลางให้ประสานกันอีก คำขู่ของพี่ว่าหากไม่มาเราขาดกันคงไม่มีผลอันใดหรอกกระมัง เพราะตอนนี้เราก็เหมือนขาดกันอยู่แล้ว<br /><a href="http://my.opera.com/nampeewriter/blog/show.dml/1614590"><br />อ่านต่อ</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-91380631001568800?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-47764739645898788682007-12-13T16:50:00.000+07:002007-12-14T15:43:54.679+07:00กระจองงอง...กระจองงอง...เจ้าข้าเอ๊ย<br />อย่าละเลยเลือกผู้แทนกันเถิดหนา<br />เลือกคนดีเข้าไปในสภา<br />แทนประชาทั้งผองของคนไทย<br /><br />"สวัสดีคร้าบ...พ่อแม่พี่น้อง"<br />ผมอยากกราบขอร้อง..ท่านได้ไหม<br />เพื่อรักษาประชาธิปไตย<br />โปรดจงเลือกผมเข้าไปในสภา<br /><br />งบประมาณจะจัดส่งลงหมู่บ้าน<br />จะรักษาพยาบาลทั่วถ้วนหน้า<br />จะแจกเงินแจกทองผองประชา<br />จะช่วยซับน้ำตาประชาชน<br /><br />ผมน่ะคนจริงใจรับใช้ชาติ<br />(แม้ประวัติไม่ค่อยสะอาด...อย่าไปสน)<br />เป็นตัวแทนโอบเอื้อเพื่อคนจน<br />(ที่เคยปล้นเศรษฐกิจมา...อย่าไปมอง)<br /><br />ผมรักชาติจนน้ำลาย..เอ๊ย...น้ำตาไหล<br />จะเข้าไปจัดสรรประโยชน์ผอง<br />เพื่อตอบแทนความดีของพี่น้อง (ของใคร?)<br />(รักปรองดองจัดสรรแบ่งปันกิน)<br /><br />ผมยึดมั่นอุดมการณ์...เป็นงานหลัก<br />(แต่ยุบพรรครวมกับใครก็ได้สิ้น)<br />กล่าวสาบานคำสัตย์ไว้ให้ได้ยิน<br />(แต่พลิกลิ้นพลิ้วทีท่าทุกนาที)<br /><br />กระพ้มไม่เคยคิดซื้อเสียง<br />(ตอนแจกเลี่ยงหลบให้พ้นนะหนนี้)<br />กระพ้มเบอร์ ...... เตือนย้ำจำให้ดี<br />ท่านจะได้คนดี๊...ดีไปแทนตน<br /><br />กระจองงอง...กระจองงอง...เจ้าข้าเอ๊ย<br />อย่าละเลยเลือกผู้แทนกันอีกหน<br />กี่ครั้งก็รวยเขา...เรายังจน<br />ฝืนทน..ทน..กันอีกทีเน้อพี่น้อง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-4776473964589878868?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-56385408433760173632007-12-12T13:41:00.000+07:002007-12-12T13:45:07.997+07:00ทุกคนต่างฝันอยากมีชีวิตที่"เต็ม"<br />แต่ยากนักที่จักไปถึงฝัน<br />บางคนขาดเสียจนแห้งขอด<br />ในขณะที่บางคนเต็มจนล้นปรี่<br />....สำหรับคนที่ขาด<br />หายากที่จะมีใครช่วยเติมเต็ม<br />ในขณะที่เขากำลังได้รับการเติม<br />....เขากลับถูกบางคนแอบตักไป<br />ความฝันที่ชีวิตจะเต็ม<br />คงไกลเกินไปจริง ๆ <br /><br />มีบทความงาม ๆ และ ภาพงาม ๆ ของ<br />สายน้ำพระจันทร์มาฝากค่ะ ประสบการณ์อย่างนี้ <br />ที่<a href="http://sainamprachan.spaces.live.com/blog/cns!80E338CBDF06D5A3!557.entry">บ้านแม่ลอทะ</a><br /><br />และ แถมด้วยบทกวีของน้ำพี้นิดหน่อย....<br /><a href="http://nampeewriter.blogspot.com/2007/11/blog-post_05.html">คนของโลกที่ไม่เท่า</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-5638540843376017363?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-27259258523859726892007-12-10T11:18:00.000+07:002007-12-10T11:19:41.353+07:00ขณะกำลังก้าวเดิน <br />แต่ละก้าว…แต่ละก้าว<br />การก้าวที่แตกต่าง...<br />แตกต่างเพราะมุ่งมั่นรับรู้<br />ว่าในขณะนี้กำลังก้าว<br />แหงนมองท้องฟ้า<br />รู้ว่ามากมาย..ดวงดาว<br />บางดวงแสงเด่นพราว<br />บางดาวคล้ายซ่อนเร้น<br />....แม้ไม่เห็น..แต่คงมี<br />เรียนรู้บทเรียนดารา<br />สิ่งที่สัมผัสด้วย”ตา” <br />ไมใช่ทั้งหมดที่มี...<br />เรียนรู้บทเรียนจากบาทวิถี<br />ถึงวิธี...การเลือกก้าวเดิน<br />ใต้เต๊นท์น้ำค้างชุ่ม<br />ไร้ที่นอนนุ่ม...ละห่างเหิน<br />....ไร้ละ...สิ่งเพลิดเพลิน<br />จุดเริ่มต้น...แห่งการเดินทาง<br />........ภายใน.............<br /><br />บันทึกบทที่หนึ่งแห่งการเดินทางสู่ภายใน กับการผ่อนคลายโดย ธรรม(ชาติ) <br />ที่สวนธรรม คำแสดริเวอร์แคว รีสอร์ท 3-5 ธันวาคม 2550<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-2725925852385972689?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-26697603639368160182007-12-09T19:24:00.000+07:002007-12-09T19:26:20.033+07:00ไอหมอกลอยล่องคว้าง รอบกาย<br />ไอกรุ่นลอยเรียงราย เกลื่อนล้อม<br />ไอปุยนุ่มขาวคล้าย ม่านคลี่<br />ไอฉ่ำละอองอ้อม (ปิดกั้น)กักกัน<br /><br />ปล่อยฝันจิตใฝ่เคว้ง สู่ฝัน<br />ปล่อยโศกล่องลอยพลัน สู่ฟ้า<br />ปล่อยใจที่ยึดมั่น สู่ว่าง..วางใจ<br />ปล่อยทุกข์เหนื่อยอ่อนล้า (สู่ห้วง )ร่วงราน<br /><br />ปวงมารจักผ่านพ้น ไม่นาน<br />ปวงทุกข์ที่พบพาน จบได้<br />ปวงสุขสดชื่นหวาน รอท่า<br />ปวงมืด..รอเถอะให้ ( รุ่งแล้ว ) หมอกจาง<br /><br />แสงพร่างแต่งวาดฟ้า พราวพร่าง<br />แสงระบายพื้นนภางค์ ผ่องแผ้ว<br />แสงทองแห่งรุ่งราง ยิบยับ<br />แสงโชคิช่วงเพริศแพร้ว ( เจิดจ้า ) ตะวัน<br /><br />ภาพฝันยังขัดแจ้ง แห่งฝัน<br />ภาพมืดม่านหมอกควัน โอบเข้า<br />ภาพมัวหม่นเลือนพลัน ใกล้รุ่ง <br />ภาพหมอกจางยามเช้า ( ไม่ช้า ) โปรดรอ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-2669760363936816018?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-36919133736910580082007-11-22T16:32:00.000+07:002007-11-22T17:45:58.765+07:00แสงไฟเรื่อเรืองเมืองใหญ่<br />รถราขวักไขว่ในถนน<br />ดุ่มเดินเคล้าคละปะปน<br />จุดหมายแต่ละคนที่ใด<br /><br />พ่อ<br />...ในผับดนตรีเบาเบา<br />แก้วเหล้าบางบางวางใกล้<br />สาวอ้อนคลอเคล้าเอาใจ<br />เสี่ยใหญ่กระเป๋าหนักควักตังค์<br /><br />ลูกชาย<br />...วูบวาบวิบวิบพริบพร่าง<br />โยกร่างเต้นส่ายคล้ายคลั่ง<br />ดนตรีบรรเลงเพลงดัง<br />มันส์จัง..ขยับแข้ง..แร้งกา<br /><br />ลูกสาว<br />....ปาร์ตี้ยาไอซ์ยาอี<br />ลูกหลานเศรษฐีมากหน้า<br />คบคนมีระดับอัพยา<br />สุมหัวเฮฮาประจำ<br /><br />พ่อ<br />...สินค้าเรียงรายยืนอวด<br />คนขี้เมื่อยปวดคลาคล่ำ<br />ชี้เลือกนวดเน้นเคล้นคลำ<br />ขยี้ขยำตามใจ<br /><br />ลูกชาย<br />...จับกลุ่มรุมหน้าทีวี<br />บอลแมทซ์นัดนี้เท่าไหร่<br />วิเคราะห์เลือกข้างอย่างไร<br />ครึ่งควบได้ไหม..ต่อรอง<br /><br />ลูกสาว...<br />เสพย์ยาคลอเคล้าเมามาย<br />เปลือยกายยั่วเย้าเราสอง<br />กามาร่ายรำทำนอง<br />ทดลองแลกมิตรชิดชม<br /><br />แม่<br />เข้าบ่อนลองเสี่ยง...อีกครั้ง<br />ความหวังตั้งไว้ใกล้สม<br />แทงผิดเเฉียดฉิวหวิวตรม<br />หนี้ท่วมทับถมบานปลาย<br /><br />แสงไฟเรื่อเรืองเมืองหม่น<br />วิถีผู้คนทั้งหลาย<br />มืดม่านบ้านเปลี่ยวเดียวดาย<br />รอเช้าตะวันฉาย..มาเยือน<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-3691913373691058008?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-6984760040764265652007-11-13T18:13:00.000+07:002007-11-13T18:13:27.771+07:00ใคร ๆ มักบอกว่ากรุงเทพมักเป็นดินแดนที่ผู้คนไม่มีน้ำใจมอบให้แก่กัน แม้กระทั่งบ้านใกล้เรือนคียงก็ยังไม่รู้จักกัน แต่คำกล่าวนั้นอาจใช้ไม่ได้กับหมู่บ้านแห่งนี้ หรืออาจเป็นเพราะบางทีพวกเราทั้งหลายล้วนมีพื้นเพมาจากต่างจังหวัด นิสัยและความมีน้ำใจให้แก่กันแบบสังคมไทยดั้งเดิมจึงติดตัวมาอยู่<br /><br />บ้านฝั่งตรงข้ามเยื้อง ๆ กับบ้านแม่มดเป็นบ้านของน้าหนู วิศวกรสาวชาวใต้ผู้มีกิจการร้านขายวัสดุก่อสร้าง ดังนั้นไม่ต้องสงสัยเลยว่าบ้านน้าหนูฐานะดีแน่นอน น้าหนูเป็นน้าที่ใจดีสำหรับเด็ก ๆ แถบนั้น วันดีคืนดีก็จับเด็ก ๆ นั่งรถไปเที่ยว หรือ ไม่ก็หาขนมหรือของโปรดมาให้อยู่เป็นประจำ ความสัมพันธ์ระหว่างน้าหนูและเด็ก ๆ โดยเฉพาะเด็กที่ชื่อเด็กชายต้นไผ่จึงราบรื่นและเป็นไปด้วยดีเสมอมา หากไม่มีเหตุการณ์วันนั้นเกิดขึ้น<br /><br /><br /><a href="http://my.opera.com/nampeewriter/blog/show.dml/1495688">อ่านต่อ</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-698476004076426565?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-29838595389623880442007-11-12T11:55:00.000+07:002007-11-12T11:55:25.956+07:00พี่ไผ่เป็นพี่ชายอายุสิบขวบน้องมิ้ม แต่ทางเดินของพี่น้องคู่นี้มักไม่ไปด้วยกัน เพราะพี่ไผ่มีแก๊งหนุ่มน้อยรุ่นเดียวกันสี่ห้าคน เล่นกันได้สะใจกว่าเล่นกับเจ้าตัวจ้อย ยกเว้นแต่เวลาที่ต้องไปอาบน้ำหรือขึ้นนอนที่ชั้นบนเท่านั้นแหละ ที่พี่ไผ่จะมาใยดีออดอ้อนหนูมิ้ม เพราะพี่ไผ่น่ะกลัวผีขนาดหนัก<br /><br /><a href="http://my.opera.com/nampeewriter/blog/show.dml/1491524">อ่านต่อ</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-2983859538962388044?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-10989755888412324232007-11-09T15:53:00.001+07:002007-11-09T15:53:12.300+07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_dsfpbknBLJA/RzQe1i7bvTI/AAAAAAAAACc/K-m58mqSOOo/s1600-h/candle.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_dsfpbknBLJA/RzQe1i7bvTI/AAAAAAAAACc/K-m58mqSOOo/s400/candle.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5130759780739824946" /></a><br /><br /><br />ไฟแห่งความฝันกำลังลุกโชน<br />....ในดวงตาของเธอ<br />และในวันวาน<br />...มันก็เคยลุกโชน<br />...ในดวงตาของฉัน<br />แรงเสียดทานของวันเวลา<br />กระแสต้านแห่งการอยู่รอด<br />กระแสเชี่ยวกรากแห่งสุขนิยม<br />ได้ช่วยกันดับไฟในดวงตา<br />ดับฝันในดวงใจ...<br />แต่ฉันยังคงดีใจ<br />ที่ได้มองเห็น<br />ไฟแห่งความฝัน...ในดวงตาของเธอ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-1098975588841232423?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-71904424023428703152007-11-07T19:14:00.001+07:002007-11-07T19:14:19.857+07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_dsfpbknBLJA/RzGsANlQc7I/AAAAAAAAACM/5o_l3wgqzOw/s1600-h/flower2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_dsfpbknBLJA/RzGsANlQc7I/AAAAAAAAACM/5o_l3wgqzOw/s400/flower2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5130070570197611442" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-7190442402342870315?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-51873806883104488862007-11-07T17:50:00.000+07:002007-11-07T17:50:13.985+07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_dsfpbknBLJA/RzGYEtlQc6I/AAAAAAAAACE/vgmSv2uP-M8/s1600-h/Flower1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_dsfpbknBLJA/RzGYEtlQc6I/AAAAAAAAACE/vgmSv2uP-M8/s400/Flower1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5130048657274467234" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-5187380688310448886?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-63683920737881984782007-11-06T17:17:00.000+07:002007-11-06T17:17:13.846+07:00ฟังน้องชานาน่าบ่นบ่อย ๆ เรื่องคนชอบเขียนผิด สะกดผิด (คนเขียนเองก็ผิดประจำ) <br />วันนี้เข้าไปค้นหาคำโดยใช้ Google แล้วบังเอิญเจอกระทู้บางกระทู้ของพันทิปเข้า <br />เลยนั่งหัวเราะคนเดียว ขำซะจนเพื่อนร่วมงานแปลกใจ ที่แน่ ๆ คือ หายปวดหัว หายง่วง <br />ไปเลย ลองอ่านดูซิ ขำขนาด <br /><br /><a href="http://my.opera.com/nampeewriter/blog/show.dml/1474218">ผิด ๆ ที่พบ (กระทู้ปลอบใจน้องตี๋)</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-6368392073788198478?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-66102731206022216452007-11-05T20:07:00.000+07:002007-11-05T20:07:06.405+07:00เขาคือประชาชนของโลก<br />กำสรดโศกเงียบเหงาเศร้าหมอง<br />ไร้ซึ่งรากเหง้าเหย้าครอง<br />มิอาจเรียกร้องสิทธิ์ใด<br /><br />ขุนเขาทะมึนเสียดฟ้า<br />สูงสุดเกินเอื้อมคว้าไขว่<br />แผ่นดินเวิ้งว้างกว้างไกล<br />แต่ไร้..สิทธิ...จับจอง<br /><br />เศษซากประวัติศาสตร์<br />สิ้นชาติ...สิ้นเหง้าเผ่าผอง<br />สูญสิ้นพงศ์พันธุ์ครรลอง<br />วิถีชีวิตของปวงชน<br /><br />ผู้แพ้ไม่มีที่ยืน...<br />บทเรียนขมขื่นหมองหม่น<br />สืบความหมองมัวหลายชั่วคน<br />ไร้ประเทศแห่งตนชัดเจน<br /><br />ในน้ำยังคงมีปลา..<br />บนฟ้ามีนกให้เห็น<br />แต่"บ้าน"แห่งคนลำเค็ญ<br />นั้นเป็นเช่นฝันเลือนลาง<br /><br />เขาคือผู้คนหม่นโศก<br />ที่เกิดบนโลกใหญ่กว้าง<br />ทุกสิ่งทุกอย่างเคว้งคว้าง<br />หนทางแห่งเสรีมืดมน<br /><br />ใครหนอกำหนดกฎเกณฑ์<br />ขีดเส้นแบ่งโลกสับสน<br />จัดสรรจำแนกแยกชน<br />ตีค่าผู้คนไม่เท่ากัน<br /><br />เขาผู้มีโลกเป็นเหย้า<br />ซุกชีพใต้เงาแห่งฝัน<br />ในคืนหม่นมัวชั่วนิรันดร์<br />เพราะโลกไม่มีวัน...เท่าเทียม<br /><br />แด่ชนกลุ่มน้อย..ผู้ไร้เหย้า..ไร้สัญชาติในทุกมุมของโลก<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-6610273120602221645?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-78057995289730959872007-11-02T22:49:00.001+07:002007-11-02T22:49:22.722+07:00ดอกไม้แห่งสันติ<br />แย้มผลิยังไม่ทันเบ่งบาน<br />หลังกระสุนสังหาร<br />แหลกราญร่วงโรย<br /><br />ดอกไม้..ปลายปืน<br />ขมขื่นโหดระโหย<br />ชะตากรรมกระหน่ำโบย<br />เสียงครวญโอย..ไร้คนสนใจ<br /><br />ผลไม้แห่งเสรี...<br />จุดหมายปลายทางที่ฝันใฝ่<br />ยังคงเลือนลางห่างไกล<br />คว้าเท่าไร...ไม่ได้เสียที<br /><br />ตระหง่านชะเวดากอง<br />ทอดเงาหมองทาบทาทุกที่<br />ก่นโศกเศร้าอิระวดี<br />น้ำตารดแผ่นดินนี้...เนานาน<br /><br />เสียงของมวลชน<br />ทุกข์ทนทดท้อ...ทรมาน<br />ฤาสู้เสียงตะโกนกู่กังวาน<br />การประสาน..<br />ประโยชน์พ้องต้องกัน<br /><br />มนุษยธรรมน่ะหรือ<br />สิ่งที่พวกเขายึดถือ ?<br />...น่าขัน<br /><br />ดอกไม้..นับร้อยนับพัน<br />ได้แต่รอวัน...สิ้นใจ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-7805799528973095987?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-19080398178916665252007-11-02T14:02:00.000+07:002007-11-02T14:02:16.053+07:00ยังหวังได้กลับถิ่นเก่า<br />ภาพเงาอดีตชัดฉาย<br />สถานที่..ผู้คน..มากมาย<br />ที่กลาย..เป็นเพียงตำนาน<br /><br />ความรัก..ความผูกพัน<br />คืนวันเคยสุขสนุกสนาน<br />ความทุกข์หม่นเศร้าร้าวราน<br />ผันผ่าน...วารวันลับลา<br /><br />คิดถึง..ผู้คนคุ้นเคย<br />จากเลยลับล่วงห่วงหา<br />ไม่ได้พบพานนานมา<br />หวนคิดทุกครา..อาลัย<br /><br />สายน้ำสายเก่า....<br />นานเนาเคยได้อาศัย<br />กระแสสายธารผ่านไป<br />ไม่เคยรินไหลย้อนมา<br /><br />ทุกภาพในความทรงจำ....<br />เก็บงำมุ่งมาดปรารถนา<br />อยากย้อนคืนบ้านอีกครา<br />ก่อนจากอำลาชั่วกาล<br /><br />หญิงชรา...<br />เหม่อทอดสายตามองผ่าน<br />อีกนิด..อีกนิด..ไม่นาน<br />กลับบ้านเยือนเหย้าเฝ้ารอ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-1908039817891666525?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-43582487070321644272007-10-26T17:41:00.001+07:002007-10-26T17:41:53.458+07:00ดาดดื่นหมื่นดารา<br />ระยิบตาละลานใจ<br />หันมองทิศทางใด<br />วะวิบไหววิไลดาว<br /><br />คืนนี้ไม่มีโสม<br />ปลาศโคมระยับพราว<br />ดาวน้อยจึ่งวับวาว<br />อะคร้าววันพระจันทร์ไกล<br /><br />ดุจเทียนอันวาววิบ<br />ระยับยิบ ณ แดนไกล<br />อยากเอื้อมไปคว้าไขว่<br />อะเคื้อดาวสกาวดวง<br /><br />หนึ่งสองสามสี่ห้า<br />คณานับ..นะ...ดาวปวง<br />คืนดาวให้กับสรวง<br />ลุล่วงก่อนอรุณกาล<br /><br />ใกล้เช้า...แสงฉาดฉาย<br />ระบายฟ้าทิวาวาร<br />ราตรีที่ยาวนาน<br />จะผ่านผัน..ตะวันแทน<br /><br />อาทิตย์เตรียมวาดฟ้า<br />กระจ่างตา ณ ดินแดน<br />เริ่มวันอันสุขแสน<br />สว่างจ้านภางาม<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-4358248707032164427?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-37377178740647972007-10-25T15:26:00.001+07:002007-10-25T15:26:48.771+07:00ในละแวกนี้ใคร ๆ ก็รู้จักเด็กชายต้นกล้า เพราะ ต้นกล้าเป็นขาใหญ่ประจำซอยด้วยวันเพียงสามขวบครึ่งเท่านั้น แก้มยุ้ย ๆ พุงกลม ๆ ของเด็กชายเป็นเหมือนป้ายโฆษณาสินค้าชั้นดี ที่ทำให้พี่ป้าน้าอาลุงแม้กระทั่งปู่ย่าตายายในชุมชนแห่งนี้ อดไม่ได้ที่จะเข้ามาแสดงความเอ็นดูทุก ๆ ครั้งที่พบเห็น ด้วยการมาหยิก มาหอมแก้ม หรือแม้กระทั่งอุ้มเด็กชายขึ้นมาแล้วเป่าปู๊ด..ปู๊ดตรงพุงจนเจ้าตัวดีหัวเราะคิกคัก ความเจ้าเนื้อและเจ้าคารมที่สามารถตอบโต้ทันควันของเด็กชาย ทำให้ต้นกล้ากลายเป็นขวัญใจของหมู่บ้านไปเสียแล้ว<br /><br /><a href="http://my.opera.com/nampeewriter/blog/show.dml/1438629">อ่านต่อ</a><br /><br />เชิญอ่านต่อที่ Opera นะคะ เพราะที่นี่ไม่เหมาะแก่การ Post เรื่องงสั้น<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-3737717874064797?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-56944421491173662242007-10-24T17:59:00.000+07:002007-10-24T17:59:54.815+07:00น้องมิ้มมีลูกแมวเหมียวสีขาวน่ารักชื่อเจ้ามะดันดอง<br />วันหนึ่ง...เจ้าแมวน้อยไม่สบาย<br />ปะป๊า...เลยพาเจ้า'ดันดองไปหาหมอ โดยมีน้องมิ้มไปด้วย<br />ระหว่างรอหมอ..... <br />น้องมิ้มนั่งมองสิ่งรอบกายอย่างสนอกสนใจ<br />บางคนพาแมวมา บางคนพาหมามา ...บางคนก็พานกมา<br />หมาตัวหนี่งเข้าไปทำความรู้จักหมาอีกตัวหนึ่ง<br />เจ้าของเลยได้พูดจาทักทายกันไปด้วย<br />มิตรภาพง่าย ๆ เกิดขึ้นที่นั่นตามประสาคนรักสัตว์<br />เมื่อถึงคิวของตัว..เจ้าของก็พาสัตว์เลี้ยงไปพบคุณหมอ<br />และออกมานั่งคอยรอเรียกชื่อ<br />เจ้าหน้าที่ทยอยขานชื่อทีละคน<br />คุณรัตนา ติดต่อการเงินค่ะ<br />คุณสาธิต ติดต่อการเงินค่ะ<br />คุณสมศักดิ์ ติดต่อการเงินค่ะ<br />...และอีกหลาย ๆ คน<br />น้องมิ้มนั่งฟังดัวยความสงสัย...ก่อนเอ่ยถามปะป๊าว่า<br />"ป๊า...ทำไมเขานามสกุล ติดต่อการเงินกันทุกคนเลยล่ะ<br />สงสัยเค้าต้องเป็นญาติ แล้วชวนกันมาแน่เลย"<br />ปะป๊า ...??????<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-5694442149117366224?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-39867268768715860002007-10-17T14:48:00.000+07:002007-10-17T14:48:47.455+07:00บางคนต้องการ<br />ที่จะ"มีใครสักคน"...<br /><br />บางคนต้องการ<br />ที่จะ"เป็นใครสักคน"<br /><br />บางคนต้องการ<br />ผลักไสการ"มีใครสักคน"<br /><br />บางคนต้องการ<br />หลุดพ้นจากการ"เป็นใครสักคน"<br /><br />บางคนอยากตัด...<br />บางคนอยากต่อ<br />ชีวิตนี้หนอ..วุ่นวาย..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-3986726876871586000?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-53344253454885036892007-10-15T16:40:00.002+07:002007-10-15T16:40:57.948+07:00พี่เลี้ยงชาวต่างชาติของน้องมิ้มกลับบ้านไปแล้วหล่ะ<br />หลังจากเสียน้ำตากันไปหลายรอบ <br />น้องมิ้มก็ต้องเริ่มทำตัวคุ้นเคยกับพี่เลี้ยงใหม่ซึ่งเป็นชาวต่างชาติเหมือนกัน<br />วันนั้นแม่มดก็ปล่อยให่เจ้าตัวดีอยู่กับพี่เลี้ยง<br />สักพักน้องมิ้มบ่นหิว...<br />พี่เลี้ยวหันซ้ายหันขวาถามว่าน้องมิ้มจะกินอะไร ไม่มีอะไรเลยมีแต่ข้าวสวย<br />น้องมิ้ม : พี่ตุ่นก็ทอดไข่ให้หนูกินซิ<br />พี่ตุ่น : ไข่ก็ไม่มี<br />น้องมิ้ม : งั้นไปซื้อร้านย่าสิ<br />พี่ตุ่น : แล้วมีเงินเหรอ...<br />น้องมิ้มส่ายหน้า สรุปวันนั้นเจ้าตัวดีได้กินข้าวสวยคลุกซีอิ้ว เป็นอาหารกลางวัน<br />น้าฟังหลานเล่าแล้วน้ำตาแทบร่วง..โถ..ทำไมชีวิตหนูถึงลำบากแสนสาหัสอย่างนี้<br />แล้วแม่มดทำไมไมซื้อกับข้าวติดบ้านไว้บ้างเลยหรือ<br />ปรากฎว่าแม่มดซื้อไว้เพียบในตู้เย็นมีทั้งไก่ ทั้งหมู ทั้งผัก สารพัดอย่าง<br />แต่ที่น้องมิ้มต้องกิน ข้าวเปล่าวันนั้น ก็เพราะพี่ตุ่นตัวดีทำกับข้าวไม่เป็น<br />วันก่อนสอนให้ทอดปลา พี่ตุ่นก็ทอดปลาให้น้องมิ้มกินทุกวัน...จนกระทั่งปลาหมด<br />เหลือไก่..หมู ..เธอทอดไม่เป็นซะงั้น<br />เฮ้อ..สงสารแม่มดจริง ๆ คงต้องสอนพี่ตุ่นให้ ทอดปลา ทอดหมู ทอดไก่ ทอดเนื้อ<br />แลัว คงต้องสอนผัดผักทีละอย่าง วันนี้สอนผัดผักบุ้ง วันต่อไปผัดคะน้า ฯลฯ<br />เพราะแค่เปลี่ยนวัตถุดิบ คุณเธอก็ทำไม่เป็นเสียแล้ว<br />...วันนี้น้าคงต้องซื้อ หมูแผ่น หมูหยอง ไปตุนไว้ให้แล้ว <br />ไม่งั้นเดี๋ยวเจ้าตัวดีจะกลายเป็นแมง ง๊องแง๊ง หัวโต ตัวฟีบ..ไป<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-5334425345488503689?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-27214883066076430122007-10-12T13:45:00.001+07:002007-10-12T13:45:37.913+07:00โอ้...กวี<br />จริงหรือเจ้าหลีกหนีมาจากฟ้า<br />ทิ้งสวรรค์สรรสรวงปวงมายา<br />หลงเพลินมาเพ้อคำลำนำกลอน<br /><br />กวีมาจากไหน....<br />ฤาหลั่งรินจากใจ..อันไหวอ่อน<br />จากสองตาแสนซื่อสื่อสะท้อน<br />รู้สึกอันซับซ้อน..ในดวงใจ<br /><br />กวี..เกิดเพื่อเขียนกวี<br />เป็นภาระหน้าที่หรือมิใช่<br />ใยกวีจึงแปลก..แยกจากใคร<br />ทุกมุมมองที่เป็นไปในกวี<br /><br />หน้าที่..หรือ..เหตุผล<br />ที่ดุ่มด้นบนทางเลือนลางนี้<br />ชื่อเสียง..ทรัพย์สิน..ไม่ยินดี ?<br />พอใจแค่ที่มี..และ..ที่เป็น<br /><br />คำตอบของคำถาม...<br />ขึ้นอยู่กับนิยามความคิดเห็น<br />ถกเถียง...ได้มากมายหลายประเด็น<br />คำตอบเร้นอยู่ใน..ดวงใจเธอ (กวี)<br /><br />กวี..ปราชญ์..อุดมคติ..ปรัชญา<br />กวี..เสาะหา..ดื่มด่ำ..พร่ำเพ้อ<br />กวี..อหังการ์..ประเสริฐเลิศเลอ<br />กวี..ทีพบเจอนั้นเป็นเชนไร<br /><br />ตอนนี้ยังมิใช่กวี....<br />เป็นแค่คนที่มีความอ่อนไหว<br />เลือกคำพ้องคล้องเสียงเรียงเรียงไป<br />ตามคำร้องของใจ.ให้เป็นงาน<br /><br />"กวี"..สักวันต้องเป็นให้ได้...<br />บ่มเพาะความอ่อนไหวอันแสนหวาน<br />เลือกสรรถ้อยงามงด..ร้อยบทกานท์<br />คนเรัยกขานว่าเป็นเช่นกวี..<br /><br />(สาธุ...สักวันฉันจะเป็นเช่นกวี)<br /><br />แรงบันดาลใจจาก "<a href="http://www.softganz.com/meeped/index.php?&obj=forum(1720)">ต่ำต้อย...แต่ไม่ต่ำทราม</a>" ของโดยคำค่ะ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-2721488306607643012?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-27405784313403391152007-10-09T15:21:00.001+07:002007-10-09T15:21:19.704+07:00พระอาทิตย์หนูขอ<br />ไม่รอพระจันทร์<br />งานของหนูนั้น<br />ทำไมมากมาย<br /><br />ยิ่งทำยิ่งยุ่ง<br />นุงนังวุ่นวาย<br />หนูอยากจะตาย<br />ใครหนอช่วยที<br /><br />กว่าจันทร์จะมา<br />ก็ยามราตรี<br />พระอาทิตย์คนดี<br />ช่วยหนูหน่อย...นะ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-2740578431340339115?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-9043242625653005922007-10-07T08:53:00.001+07:002007-10-07T08:53:04.259+07:00หนูเป็นเด็กตัวเล็ก<br />มีเพื่อนเป็นเด็กเหมือนกัน<br />วิ่งเล่นซนทั้งวัน<br />แล้วพระจันทร์มีเพื่อนไหม<br /><br />เพื่อนที่เป็นพระจันทร์<br />เล่นด้วยกันทุกวันไป<br />หนูมอง..ทีไร<br />ทำไมเห็นแค่จันทร์ดวงเดียว<br /><br />หรือเพื่อนพระจันทร์<br />ทิ้งกันไปเที่ยว<br />ปล่อยให้จันทร์เสี้ยว<br />อยู่เดี่ยวเฝ้าฟ้า<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-904324262565300592?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-46761618461350136922007-10-06T17:57:00.000+07:002007-10-06T17:57:04.906+07:00ดอกไม้หน้าบ้าน<br />ผลิบานหลากสี<br />ขาวส้มชมพูมี<br />ผีเสื้อนานาพันธุ์<br />ดอกไม้ดวงดารา<br />ในทุ่งฟ้าของพระจันทร์<br />วับวาววิบสวยดี...<br />แต่ไม่ค่อยมีสีสัน<br />ดอกไม้ดาวบานกลางคืน<br />ดอกไม้อื่นบานกลางวัน<br />สวยอ่อนหวานปานกัน<br />หนูกับพระจันทร์<br />...ชมเพลิน<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-4676161846135013692?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-87014061109465358252007-10-05T10:41:00.000+07:002007-10-05T10:41:14.208+07:00หนูเห็นจันทร์เสี้ยว<br />เกาะเกี่ยวบนฟ้า<br />อยากเล่นชิงช้า<br />แกว่งโหนโยนไกล<br /><br />เล่นชิงช้าบนนั้น<br />พระจันทร์จะหนักไหม<br />หนูตัวไม่ใหญ่<br />เท่าไหร่นะ..พระจันทร์<br /><br />ค่อยไกว..ค่อยแกว่ง<br />คืนแห่งความฝัน<br />ดาวดื่นหมื่นพัน<br />มาช่วยกันร้องเพลง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-8701406110946535825?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-13170859154506342812007-10-02T18:07:00.000+07:002007-10-02T18:07:23.176+07:00อันสืบเนื่องมาจากดางดวงนั้น<br /><br />ได้ต่อว่าไปค่อนข้างแรง ซึ่งเจ้าตัวก็ยอมขอโทษแต่โดยดี<br /><br />ดังนั้น จึงได้ลบกระทู้อันเก่าออกไป<br /><br />จริง ๆ แล้ว อยากแก้เฉพาะ Original Post แต่เผลอไปทำผิด<br />ข้อคิดเห็นของน้อง ๆ เพื่อน ๆ เลยหายหมดเลย<br /><br />แต่ต่อว่าเรื่องงานของน้าสายน้ำ ที่โดนคัดลออกไปแล้วด้วยค่ะ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-1317085915450634281?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-52298937480938970992007-10-01T11:04:00.000+07:002007-10-01T11:04:13.294+07:00พร่างพราวดาวกระพริบระยิบระยับ<br />คณานับที่โน่นและที่นี่<br />ดุจจุดเทียนเล่มน้อยร้อยหมื่นมี<br />ฟ้าราตรีหรี่ริบวับวิบวาว<br /><br />กระพริบแสงเย้าหยอก..หรือหลอกล่อ<br />ลวงเล่นล้อฟ้าพร่าง ณ กลางหาว<br />ดุจสัญญาผูกพันอันนานยาว<br />คือดวงดาวเคียงฟ้ายามราตรี<br /><br />คืนแรมไร้จันทร์เพ็ญ...ดาวเด่นแสง<br />วะวามวิบ..แต้มแต่งทุกแห่งที่<br />เพียงข้างขึ้นเปลี่ยนสลับกลับอีกที<br />ฟ้าคืนนี้..ไร้แสงพราวแห่งดาวดวง<br /><br />เพราะฟ้าชื่น..รื่นใจเคียงใกล้โสม<br />ประดุจโคมสว่างแสน ณ แดนสรวง<br />ข่มดาวน้อย..พันหมื่น...ดาดดื่นปวง<br />หลีกเร้นร่วงหลบหน้า..ดาราอาย<br /><br />เออ.หนอ..เพียงไม่กี่วารที่ผ่านผัน<br />ถ้อยคำเอ่ยเคยมั่นกลับพลันหาย<br />เพียงพบแสงใหม่อันพรรณราย<br />ฟ้ากลับกลายลืมคำพร่ำวาจา<br /><br />จากข้างขึ้น..หมุนผ่านอีกกาลหนึ่ง<br />ฟ้าหวนซึ้งถามทวงความห่วงหา<br />เคียงชิดใกล้หยอกเย้า...เจ้าดารา<br />ย้อนทบทวนหวนมา...สัญญาใจ<br /><br />ความสัมพันธ์จริงใจอยู่ไหนนั่น<br />มีแค่เพียงพบกันให้หวั่นไหว<br />แล้วพรากพลัดจืดจางแรมร้างไกล<br />ก่อนเวียนใหม่มาพบคบอีกที<br /><br />นิยามรักสามเส้าแห่งดาวหมอง<br />กับเดือนผ่องดำเนินไปในวิถี<br />ผลัดกันเคียงฟ้าครามยามราตรี<br />และเป็นอยู่อย่างนี้...ตราบเนานาน...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-5229893748093897099?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-53120449153223282842007-09-26T11:44:00.000+07:002007-09-26T11:44:41.941+07:00<img src="http://4.bp.blogspot.com/_dsfpbknBLJA/RvncEuA2rFI/AAAAAAAAAA8/XYT4yZp9TAQ/s1600/Baby.gif" alt="[Baby.gif]" border=0><br /><br />หัวใจหนูละมุนอ่อน <br />ขี้อ้อนและอยากค้นหา<br />สดใสเต็มดวงตา<br />เริงร่าเต็มดวงใจ<br /><br />หัวใจพิสุทธิ์สะอาด<br />กำลังวาดแต่งเสริมเติมไป<br />ใจหนูจะสีอะไร<br />รอผู้ใหญ่ช่วยชี้นำทาง<br /><br />หัวใจของหนูดวงเล็ก<br />ใจของเด็กมันยังอ่อนบาง<br />วันใดเจ็บเหงาเคว้งคว้าง<br />มีใครบ้างประคับประคอง<br /><br />หนูอยากขอมีเพียงรัก<br />เพียงเติมตักใจรักอย่าพร่อง<br />อ้อดกอด...หนูเรียกร่ำร้อง<br />ไม่ต้องซื้อหาจากใคร<br /><br />บางครั้งหนูผิดหนูพลาด<br />เพราะอาจยังไม่เข้าใจ<br />ค่อยสอนค่อยหัดดัดไป<br />เพียงผู้ใหญ่..ใช้ความอดทน<br /><br />หัวใจของหนูใสซื่อ<br />อาจดื้อ...อาจยังซุกซน<br />กำลังวางรากฐานแห่งตน<br />เริ่มต้นด้วยรักพรักพร้อม<br /><br />หัวใจของหนูอ่อนแอ<br />หวังแค่มีรักโอบอ้อม<br />กำแพงแห่งสุขแวดล้อม<br />รักห้อมใจอุ่นกรุ่นรัก<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-5312044915322328284?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-66756535468217915512007-09-25T16:22:00.001+07:002007-09-25T16:22:35.975+07:00เฝ้าถามตัวเอง...<br />คร่ำเคร่งมากไปหรือเปล่า<br />บอกเห็นโลกสีทึมเทา<br />ความเป็นไปร้อนเร่าจิตใจ<br /><br />อยากเห็นฟ้าเป็นสีฟ้า<br />อยากเห็นทุ่งหญ้าสดใส<br />อยากเห็นน้ำเคี้ยวคดไกล<br />อยากให้ดอกไม้ผลิบาน<br /><br />อยากอยู่ในห้วงแห่งฝัน<br />อยากยิ้มในวันแสนหวาน<br />ความเลวชั่วช้าทรมาน<br />ไม่เคยต้องการคลุกคลี<br /><br />แต่ข่าวสัมผัสรับรู้<br />กรอกหูทุกวันเลยนี่<br />คนถูกคนทำย่ำยี<br />..ธรรมชาติร่วมราวีลงทัณฑ์<br /><br />โลกในความจริงทุกข์โศก<br />แตกต่างจากโลกแห่งฝัน<br />...อยากปิดตาบ้างช่างมัน<br />ใจกลับดื้อรั้นนะใจ<br /><br />เอาเถอะ...จริงบ้าง..ฝันบ้าง<br />บางคราวจักสร้างงานใหม่<br />มุมมองของเด็กเยาว์วัย<br />...เห็นโลกสดใสสวยจัง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-6675653546821791551?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-53911244319501729442007-09-25T13:29:00.000+07:002007-09-25T13:29:49.820+07:00เปิดเครื่อง..เปิดจอ..ต่อเน็ต<br />เวบนี้มีคลิปเด็ดกำลังรอ<br /><br />ภาพส่วนตัวคนสองคน<br />น่าฉงนมาเผยแพร่ทำไมหนอ<br />ลีลานัวเนียเคลียคลอ<br />คนหน้าจอ...ฝันเพลิดเตลิดไกล<br /><br />เวปนี้มีเรื่องมัน...มัน<br />ถกกันเรื่องเซ็กซ๋ทั้งเด็กและผู้ใหญ่<br />เนื้อหา..ที่เห็นเป็นไป<br />เผยได้สันดานดิบแห่งตน<br /><br />เวบนี้หล่ะ...อ๋อเกมส์รุนแรง<br />ลองล็อคอินเข้าแข่งสักหน<br />อีกฝ่ายมีผู้ร้ายหลายคน<br />ต้องฆ่าให้ปี้ป่นอย่าปรานี<br /><br />อาวุธจัดหาสารพัด<br />ต้องซัดให้มันแหลก..เดี๋ยวหลบหนี<br />สีแดงหลั่งท่วมจอ..มันดี<br />ฆ่า..ฆ่า..ฆ่า..ทุกที่..ทุกเวลา<br /><br />โอ...โอ..ใกล้แล้วจะพ่ายแพ้<br />เลือกหนทางแก้..ง่ายดายจริงหนา<br />กดปุ่มเริ่มเล่นใหม่อีกครั้งครา<br />...มุ่งหน้าเอาชนะอย่างเดียว<br /><br />เวปนี้หล่ะ..อ๋อ...ถกการเมือง<br />คุยเขื่องแบ่งค่ายขับเคี่ยว<br />วิจารณ์ปากกล้าจริงเชียว<br />ก้าวร้าว..หวาดเสียว..หยาบคาย<br /><br />หมิ่นเหม่..ความถูกต้องเหมาะสม<br />เอาแต่อารมณ์...แห่งสหาย<br />ยุแหย่..เหยียบย่ำ..ทำลาย<br />ปลดปล่อยความมักง่ายมุมมอง<br /><br />เวปนี้.กอสซิปดารา<br />บนเตียง...ใต้ร่มผ้า...จดจ้อง<br />ข้อมูลเจาะลึกคึกคะนอง<br />ความถูกต้อง...สิทธิผู้อื่นไม่ใส่ใจ<br /><br />แต่ละวันสะสมความหยาบ<br />ซึมซาบจนเป็นนิสัย<br />แพ้ไม่เป็น..ไม่พร้อมยอมใคร<br />โอ..สัตว์ป่าตัวใหม่..กำลังเติบโต <br /><br />ปิดจอ..ปิดเตรื่อง<br />สัตว์ป่าหยาบกระด้าง.ย่างเยื้อง..คุยโว<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-5391124431950172944?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-25737693016464992042007-09-22T10:35:00.000+07:002007-09-22T10:35:13.070+07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_dsfpbknBLJA/RvSMYeA2rEI/AAAAAAAAAA0/-0P6nxus3GA/s1600-h/น้าพุ.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5112865828973751362" style="FLOAT: center; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_dsfpbknBLJA/RvSMYeA2rEI/AAAAAAAAAA0/-0P6nxus3GA/s200/%E0%B8%99%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%9E%E0%B8%B8.jpg" border="0" /></a><br /><div><br />ความรู้สึกหนอ...คล้ายน้ำพุ<br />น้ำพุเต้นระบำ<br />พอดนตรีนรรเลง<br />สายน้ำพุพวยพุ่งขึ้นมา<br />บางครั้งสูง...<br />บางครั้งกว้าง...<br />พลิ้วไหวไปตามจังหวะ<br />ก่อนร่วงลงต่ำ<br />ราบเรียบสงบนิ่งสนิท<br />...รอเวลา..รอจังหวะ<br />เพื่อพุ่งขึ้นมาเริงร่าอีกครั้ง<br />คนเราก็คงเช่นกัน...<br />ฟุ้งกระจาย....<br />สงบนิ่ง...<br />แล้วฟุ้งกระจาย....<br />สลับไปเรื่อย ๆ ..เรื่อย ๆ ..เรื่อย ๆ<br />ตราบจนได้เวลา<br />ปิดสวิทซ็...ปิดไฟ<br />ใช่ไหมหนอ......</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-2573769301646499204?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-23717145365637246202007-09-20T17:38:00.000+07:002007-09-20T17:38:07.315+07:00ฉันไม่รู้จัก<span style="color:#ff6666;">เขา</span>.....<br />มองเห็นได้แค่ภาพเงาในกระจก<br />รูปลักษณ์หยาบช้าสกปรก<br />เรื้อรก..การกระทำระยำเลว<br /><br />ฉันไม่รู้จัก<span style="color:#33cc00;">เขา</span>.....<br />แต่ได้ยินเรื่องเล่าแหลกเหลว<br />หยาบช้าเร่าร้อนดังเพลิงรุมสุมเปลว<br />ในห้วงเหวความน่าชิงชัง<br /><br />ฉันไม่รู้จัก<span style="color:#000099;">เขา</span>...<br />แต่กระจกฉายเงาสามารถคาดหวัง<br />มีภาพลักษณ์..เฉยนิ่งจริงจัง<br />เป็น Young Generation ..ในฝันผู้คน<br /><br />ฉันไม่รู้จัก<span style="color:#cc33cc;">เขา</span>....<br />แต่ได้ฟังเรื่องเล่ามาทุกหน<br />เป็นคนดีมีความคิด..ไม่ยึดติดตัวตน<br />พระเอกผู้พาความมืดมนจางไป<br /><br />ฉันไม่รู้จัก..<span style="color:#ff0000;">เขา</span>... <span style="color:#33cc00;">เขา</span>..<span style="color:#3333ff;">เขา</span>..และ..<span style="color:#6600cc;">เขา<br /></span>แต่เฝ้าติดตามความเคลื่อนไหว<br />ประเมินวาดภาพเลือนลางกลางใจ<br />ตามคำบอกเล่าที่ได้รับฟัง<br /><br />เขาจะเลว.หรือว่า..เขาจะดี<br />เขานำพาประเทศนี้ไปถึงฝั่ง<br />หรืออาจประมาทพลาดพลั้ง<br />วางธงตั้งปักไว้ในใจ....<br /><br />"คน"ประมวลข่าวสารผ่าน"สื่อ"<br />"คน"เชื่อถือแหล่งข้อมูลส่วนใหญ่<br />หากสื่อเบือนบิดมองผิดไป<br />สะท้อนเงาห่างไกลจากตัวตน<br /><br />"สื่อ" ย่อมสร้างกระแสความคิด<br />ถูกหรือผิด..ชักนำเหตุผล<br />หากไร้จรรยาบรรณ..สื่อมวลชน<br />สังคมย่อมสบสน..ทิศทาง<br /><br />เรื่องราว..เรื่องเดียวกัน<br />ข้อเท็จจริงนำเสนอนั้นคนละอย่าง<br />มีหรือไม่.สื่อคิดเห็นเป็นกลาง<br />เสนอมุมต่าง ๆ อย่างเที่ยงตรง ?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-2371714536563724620?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-6416749772841191162007-09-20T11:52:00.000+07:002007-09-20T11:52:28.152+07:00สิบเก้ากันยา...<br />เขาบอกมีการเข่นฆ่าประชาธิปไตย<br />ย้อนยุค..เผด็จการ..กลับไป<br />ประเทศไทยอ่อนด้อยถอยแรง<br /><br />เขาต้องต้าน..เขาต้องสู้<br />เพื่อประชาธิปไตยดำรงอยู่ทุกแห่ง<br />แม้อำนาจปืน..กล้าขัดคัดแย้ง<br />ไม่ยอมรับดื้อแพ่งอำนาจรัฐจัดวาง<br /><br />ประชาธิปไตยก่อนนั้นหน่ะ..มีอยู่หรือ<br />ฤาเป็นเพียงแต่ "ชื่อ" ออกอ้าง<br />เผด็จการนายทุนยึดทุกทาง<br />แล้วมันต่างอะไรจากกัน...<br /><br />ประชาธิปไตยอันได้มาจากการซื้อ<br />อำนาจล้นมือ...พณ. ทั่น<br />มองข้ามรัฐสภาสถาบัน<br />อย่างนั้นหล่ะหรือประชาธิปไตย<br /><br />กระบอกปืน...ก็ใช่เขาใช้ปืน<br />เพื่อหยิบยื่นกวาดล้างเส้นทางใหม่<br />ปูหลักแนวทางวางไว้...<br />หวังก้าวไปประชาธิปไตยที่แท้จริง<br /><br />ประชาธิปไตยแบบยุบสภาหนี<br />เพื่อหลุดพ้นคดี..ฤาชายหญิง<br />ที่พวกเธอเทิดใจรักภักดีอิง<br />จนยอมทิ้งชีพพร้อมยอมตายแทน<br /><br />ประชาธิปไตยแค่วันมีเลือกตั้ง<br />สิ่งที่หวัง ?...สิ่งที่เธอหวงแหน ?<br />เครือข่ายโกงกินฮั้วทั่วแดน<br />ระบบตรวจสอบอันคลอนแคลนครอบงำ<br /><br />....มิใช่ฝ่ายนิยมอำนาจปืน<br />แต่คือขัดขืนก่อนเพลี่ยงพล้ำ<br />ปิดฉากค่ำคืนมืดหม่นดำ<br />หวังรอเช้าชื่นฉ่ำ...กำลังมา<br /><br />แต่หากสิ่งที่เขาหยิบยื่น<br />คือปลายปืนแลกอำนาจวาสนา<br />ประชาชนย่อมลุกฮือทั้งพารา<br />เหมือนสิบเจ็ดพฤษภา...อย่ากังวล<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-641674977284119116?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-84445276322544984962007-09-17T11:18:00.002+07:002007-09-17T11:18:45.959+07:00ฟ้ามาคุยกันหน่อยได้มั้ย<br />ฟ้าฟูมฟายมากไปมั้ยนี่<br />ร้องไห้จนเกินพอดี<br />ดูซิ...ทำแบบนี้แล้วเป็นยังไง<br /><br />วิสัยทรรศน์มืดมัวหม่น<br />เครื่องบินจึงชนเลื่อนไถล<br />กี่คนที่พรากจากไป<br />เพราะความเสียใจของฟ้า<br /><br />รถราก็ติดก็ขัด<br />จอดกันแน่นขนัดเกลื่อนตา<br />ทุกที่มีแต่น้ำตา<br />ที่ฟ้าหลั่งมาเต็มเมือง<br /><br />ฟ้า..หยุดร้องไห้<br />มาคุยกันให้รู้เรื่อง<br />คราวหลังอย่าใช้น้ำตาเปลือง<br />...อย่าร้องไห้ต่อเนื่อง..นะฟ้า<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-8444527632254498496?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-84214111406271795892007-09-17T09:59:00.001+07:002007-09-17T09:59:54.435+07:00สำนักงานสลากกินแบ่งรัฐบาล The Government Lottery Office<br />ผลการออกรางวัล<br />งวดวันที่ 16 กันยายน 2550<br />รางวัลที่ 1<br />499336<br />รางวัลเลขท้าย 3 ตัว<br />247 273 604 608<br /><br /><br /><a onclick="" href="http://www.blogger.com/profile/06388029620557195692" rel="nofollow"></a><a onclick="" href="http://www.blogger.com/profile/06388029620557195692" rel="nofollow">chanakith</a> said...<br />สอง...สี่...เจ็ด คับ สอง...สี่...เจ็ด ออกแน่ๆ(ตัวเลขปริศนา อิอิ)<br />สิงหาคม 31, 2007 5:26 หลังเที่ยง<br /><br />เจ้าแม่ชานาน่า อิอิ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-8421411140627179589?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-18853334273626838572007-09-17T09:00:00.001+07:002007-09-17T09:00:26.515+07:00นกน้อย... เจ้าบินไปไหน<br />บินไปเกาะแห่งความฝัน<br />ไข่มุกแห่งอันดามัน<br />แดนสวรรค์..ทะเลสีคราม<br /><br />นกน้อย...เจ้าบินไปไหน<br />บินไปสู่มาตุคาม<br />อบอุ่นพร้อมล้อมรักทุกยาม<br />ณ ที่ซึ่งมีความผูกพัน<br /><br />นกน้อย...เจ้าบินไปไหน<br />บินไปทำงานสร้างสรรค์<br />ภาระหน้าที่สำคัญ<br />ความรับผิดชอบนั้น..ยังมี<br /><br />เมฆหม่น..ฝนพรูพรำ<br />ท้องฟ้ามืดดำทุกที่<br />สุดแรงสองปีกหลีกลี้<br />เจ้านี้..อ่อนล้าถลาลง<br /><br />นกน้อย..เจ้ามาจากไหน<br />เจ้าลื่นไถล..เลยหลง<br />นกน้อยทิ้งชีวิตปลิดปลง<br />เหลือคงเพียงความอาลัย<br /><br />นกน้อย..จากทุกถิ่นเขต<br />ใยมาร่วมเหตุเพทภัย<br />อยู่หลังหมองหม่นก่นไห้<br />ตระเตรียมหัวใจไม่ทัน<br /><br />วิญญาณ..แห่งนกน้อย<br />หลุดลอยสู่แดนที่ฝัน<br />เหนือไข่มุกอันดามัน<br />ณ สวรรค์ทะเลสีคราม...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-1885333427362683857?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-25791391467058922992007-09-16T11:23:00.000+07:002007-09-16T11:23:36.572+07:00กาลครั้งหนึ่ง...เด็กสาวคนนั้น....<br />ใส่สายเดี่ยวอวบอั๋นไม่ใช่เล่น<br />เสื้อตัวเล็กอูมอัดรึงรัดเน้น<br />เธอแวะมาเซเว่นยามราตรี<br /><br />เธอคงนึกถึงกวีซีไรท์<br />เลยเดินไปจับจองกระป๋องหมี่<br />รินน้ำร้อนเดือดพล่านใส่ทันที<br />ได้บะหมี่ร้อนจี๋ในทันใด<br /><br />แล้วสายตา..พบ..เด็กสาวอีกคนหนึ่ง<br />ผู้ซึ่งไม่รู้ว่ามาจากไหน<br />ทำทีท่ายั่วยวน..กวนกันอย่างไร<br />ความหมั่นไส้..พุ่งปรี๊ด..กรี๊ดทันที<br /><br />ความอดทนอันน้อยหนึ่งก็ผึงขาด<br />ตวัดสาดน้ำในกระป๋องหมี่<br />เต็มใบหน้าที่เห็นอยู่..คู่กรณี<br />ตามต่อตี...ตบซ้ำหนำอารมณ์<br /><br />กฎเกณฑ์..นิยามความถูกผิด<br />ในดวงจิตแต่หลังไม่สั่งสม<br />พ่อกูใหญ่....โปรดรับรู้..ท่านผู้ชม<br />เธอขู่ข่มชูหาง..เอ่ยอ้างคำ<br /><br />นักประพันธ์เรื่องแต่งแจ้งบอกพ่อ<br />ให้ตอบต่อโต้เหตุผลทุกคนขำ<br />พ่อ..หนอ..พ่อใยถูกลูกครอบงำ<br />สิ่งพ่อทำเสริมลูกให้ไปผิดทาง<br /><br />ปัญญาชนเออหนอปัญญาชน<br />มีเหตุผล.อดทนซึ่ง..แค่อึ่งหาง<br />วันหน้าคงมืดมัวสลัวลาง<br />หากเธอกร่างยังหลงทะนงตัว<br /><br />ออกกฏข้อใหม่..ไปเซเว่น<br />ต้องก้มหน้าซ่อนเร้นไม่เห็นหัว<br />ใครเชิดหยิ่ง..หลบให้ทันอย่าพันพัว<br />ใจเต้นรัว..พ่อมันใหญ่..อย่าใกล้มัน<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-2579139146705892299?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-85684563812985768852007-09-14T19:07:00.000+07:002007-09-14T19:07:43.299+07:00ดอกไม้...ดอกไม้ผลิบาน<br />ขับขานอ่อนหวานบทเพลง<br />จังหวะสายลมบรรเลง<br />เร้าเร่ง..เริงระบำใบ<br /><br />ต้นไม้..โยกย้ายกิ่งเอน<br />ล้อเล่นสายอ่อนลมไหว<br />ดอกไม้ร่วงทิ้งกิ่งไป<br />ปลิดปลิวลิ่วไล้ลำธาร<br /><br />ลิบลิบ.ล่องลอยเป็นแพ<br />ยิ่งแล..ยิ่งงามอ่อนหวาน<br />แพดอกไม้.สดใสตระการ<br />ลอยผ่านเรื่อยไหลไกลตา<br /><br />โยกโยน..อ่อนโอน..กลีบบาง<br />สู่ทางที่ฝันใฝ่หา<br />ปล่อนกายตามสายธารา<br />เรียงเรื่อยไหลมาตามกัน<br /><br />แพดอกไม้..แพดอกไม้<br />อ่อนโยนอ่อนไหว..ในฝัน<br />ดอกใหม่..หมุนคว้าง..ร่วงพลัน<br />เร่งไล่ให้ทัน...ลอยไป<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-8568456381298576885?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-54182090641768491002007-09-05T17:28:00.000+07:002007-09-05T17:28:40.989+07:00พอดนตรีบรรเลงเล่นเธอเต้นส่าย<br />ขยับกายพันเคล้าเสากลางห้อง<br />มีสายตามากมายชายเฝ้ามอง<br />เขม้นจ้องเนื้อนวลยั่วยวนใจ<br /><br />ส่วนที่โค้ง..ให้เป็นว่าเป็นโค้ง<br />ส่วนเว้าแหว่งเปิดโล่งน้ำลายไหล<br />ยิ้มหวาน ๆ ตาเยิ้ม ๆ เคลิบเคลิ้มไกล<br />เธอจุดไฟสวาทวางกลางใจชาย<br /><br />ผ้าพันไหล่ค่อย ๆ เคลื่อนเลื่อนขยับ<br />เธอรำคาญ..โยนกลับไป..ชายใจหาย<br />นวลเนื้อขาวพราวพร่างอวดร่างกาย<br />เธอเริงร่ายลูบโค้งเว้าเร้าอารมณ์<br /><br />และชายก็ฝันเพริดเตลิดฝัน<br />จินตนาการถึงวันอันสุขสม<br />เปลือยร่างกาย..หน้ารื่น..คนหื่นชม<br />หวานหรือขม..เศร้าอดสู..เธอรู้ดี<br /><br />พอแสงไฟหรี่ดับรีบลับหาย<br />ข่มความอายหลบหน้าฝ่าหลีกหนี<br />เสียงเป่าปากหยอกล้อ.."ขอ"...สักที<br />ยอมจ่ายตามราคาดีที่ต่อรอง<br /><br />จากนางโชว์เปลี่ยนเป็นเช่นเด็กสาว<br />เธอเร่งก้าวจากไปใจหม่นหมอง<br />แวะเซ่เว่น..หยิบมาม่าสี่ห้าซอง<br />ก่อนเลือกซื้อนมกระป๋องติดมือไป<br /><br />ที่ห้องเช่าเก่าแก่มีแม่อยู่<br />นางช่วยดู..เด็กน้อย..ละห้อยไห้<br />ตักนมใส่ขวดชงส่งทันใด<br />เด็กน้อยยิ้มดีใจน้ำตาคลอ<br /><br />จันทร์เอ๋ยจันทร์เจ้า..<br />อยู่ไหนเล่า..นม.ข้าว.แกง..อยากแบ่งขอ<br />เพลงกล่อมเด็กเอื้อนฮัมในลำคอ<br />ชีวิตหนอขายนมเนื้อ.ก็.เพื่อนม<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-5418209064176849100?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-61350530220393163022007-09-04T14:47:00.000+07:002007-09-04T14:47:30.876+07:00<a href="http://tbn0.google.com/images?q=tbn:EwfX5GjcS3jmRM:http://myfreezer.files.wordpress.com/2007/02/penguin2.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://tbn0.google.com/images?q=tbn:EwfX5GjcS3jmRM:http://myfreezer.files.wordpress.com/2007/02/penguin2.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://tbn0.google.com/images?q=tbn:EwfX5GjcS3jmRM:http://myfreezer.files.wordpress.com/2007/02/penguin2.jpg"></a><br /><br /><div>พ่อครับ....<br />ปิดเทอมซัมเมอร์นี้<br />ขอผมไปอังกฤษทีได้ไหมครับ<br />เรียนภาษาเพิ่มเติมเสริมระดับ<br />เพื่อแข่งกับใครใครให้ได้ดี<br /><br />พ่อครับ..<br />อีกไม่นานเปิดเทอมใหม่<br />ผมต้องไปเรียนพิเศษอีกหลายที่<br />คณิตศาสตร์ฟิสิกส์ชีวเคมี<br />พ่อเตรียมสตางค์ให้ทีนะครับ<br /><br />พ่อครับ...<br />เครื่องคอมฯมันโบร้าณ...โบราณ<br />เราใช้มาตั้งนานน่าเปลี่ยนปรับ<br />เล่นเกมส์...เอ็ย...เสิร์ชทีไม่กระชับ<br />การส่งรับดาต้ามันช้าจัง<br /><br />พ่อครับ...<br />ที่ผมเฝ้าพากเพียร<br />เพราะอยากเรียนคณะดีที่พ่อหวัง<br />พ่ออย่าทำเหนื่อยหน่ายเสียดายตังค์<br />ส่งผมให้ถึงฝั่งฝันทีสิครับ<br />....<br />....<br />.....<br />พ่อครับ...<br />จากบ้านไปมหาวิทยาลัย<br />มันไกล๊..ไกลเหนื่อยจังต้องนั่งหลับ<br />พอเหนื่อยเกินเรียนเท่าไรก็ไม่รับ<br />ขอผมขับรถไปได้ไหมพ่อ<br />.....<br />....<br />...<br />พ่อครับ...<br />ผมอยากได้บัตรเครดิตสักใบ<br />พ่อพอจะทำให้ได้ไหมหนอ<br />ซื้อตำรา.บางครั้งสตางค์ไม่พอ<br />ต้องเอ่ยขอยืมมิตร..คิดแล้วอาย<br />....<br />....<br />...<br />พ่อครับ<br />ผมใกล้ถึงซึ่งวันเป็นบัณฑิต<br />ทางชีวิตได้ดี..ดั่งที่หมาย<br />อยากเปิดธุรกิจที่เราเป็นเจ้านาย<br />พ่อพอจ่ายลงทุนให้ได้ไหมครับ<br />.....<br />.....<br />....<br />พ่อครับ...<br />ตอนนี้ผมขาดทุนหมุนไม่ทัน<br />ธุรกิจมันเลยไม่เขยื้อนขยับ<br />ผมขอยืมสักสิบล้านนะขอรับ<br />อ้าว...อ้าว...พ่อลมจับ..พับไปเลย<br /><br />พ่อครับ...พ่อครับ..พ่อยังไม่รับปากผมเลย<br />พ่อคร้าบ..............</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-6135053022039316302?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-88965343812196131482007-08-31T16:46:00.000+07:002007-08-31T16:46:09.675+07:00พรุ่งนี้รวย..พรุ่งนี้รวย..พรุ่งนี้รวย<br />ยังมีเลขสวย ๆ รอไว้ให้<br />เชิญเลือกชมซื้อถามได้ตามใจ<br />เลขบอกใบ้เมื่อวานอาจารย์ดัง<br /><br />งวดใหม่นี้เลขเด็ดต้องเจ็ดสาม<br />หรือจะตามแปดห้าเก้าที่เราหวัง<br />เล่นสลับกลับทางอย่างระวัง<br />ซื้อพลาดพลั้งกลับไม่หมดอดรางวัล<br /><br />หากคิดหวังรางวัลใหญ่ใจต้องเสี่ยง<br />ซื้อเลขชุดจัดเรียงเสี่ยงเพื่อฝัน<br />ไม่มากมายเงินควัก..แค่หลักพัน<br />ความหวังนั้นหลายสิบล้านสราญเริง<br /><br />พรุ่งนี้รวย..พรุ่งนี้รวย..พรุ่งนี้รวย<br />หากถูกหวย..ชีวิตใหม่ไม่ยุ่งเหยิง<br />จ่ายฟาดหัวเจ้าหนี้ไปให้กระเจิง<br />ดับทุกข์เพลิงกังวลร้อนรนไฟ<br /><br />อยากจะรวย..ก็ใช่..ใจก็คิด<br />อยากจะเขียนลิขิตชีวิตใหม่<br />อยากเลือกทำสิ่งหวังได้ดั่งใจ<br />แต่ทำได้..ทุกอย่างนี้..ต้องมีเงิน<br /><br />หากหาเอง..เกรงว่า..หาทั้งชาติ<br />ไม่สามารถฝันเพ้อละเมอเขิน<br />เพียรเก็บงำ..มากเท่าไร..คงไกลเกิน<br />ยังห่างเหินการ "ปลอดหนี้" ที่รอคอย<br /><br />ถูกสองตัวไม่กี่บาทขาดอีกเยอะ<br />ถูกสามตัวก็เถอะ..ยังเศร้าหงอย<br />รางวัลที่หนึ่ง...นั้นหรือ..คือลาภลอย<br />หวังนิดหน่อยสามสิบล้าน...หวานอารมณ์<br /><br />ควักกระเป๋าซื้อเลขชุดสะดุดคิด<br />หากพลาดผิดความหวังยังไม่สม<br />เดือนนี้คงขาดแคลนแสนตรอมตรม<br />เสี่ยงเถอะ..ข่มความเสียดายผ่อนคลายไป<br /><br />.....<br />.....<br />.....<br /><br />เรียงเบอร์...ครับ..เรียงเบอร์<br />ไล่ขึ้นลง..หาไม่เจอ..เลขอยู่ไหน<br />ถูกใช่ถูก..ถูกดังที่หวังใจ<br />เลขชุดใหญ่..ถูกกินหมด..อดรางวัล<br /><br />แง..แง...แง...แง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-8896534381219613148?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-45546192983123319342007-08-30T23:12:00.000+07:002007-08-30T23:12:08.857+07:00สิงหา....<br /><br />อีกไม่นาน..นะ..รออีกไม่นาน<br />ให้เดือนนี้ผันผ่านสู่เดือนใหม่<br />หวังปัญหารอบกายสลายไกล<br />ทนทนไว้..ต้องทนดิ้น...จนสิ้นเดือน<br /><br />หนี้ตัวแดง..แซงรายได้ช้ำใจนัก<br />ภาระหนักผูกติดชีวิตเฝื่อน<br />ได้รับมามากมายจดหมายเตือน<br />โทรขอเลื่อนวอนขอผลัดวันนัดไป<br /><br />ค่าเช่าห้องที่หอ..ค้างรออยู่<br />รีบหนีออกแต่เช้าตรู่..รู้บ้างไหม<br />เจ้าของทวงย้ำเร่งไม่เกรงใจ<br />อายใครใครที่เผอิญเดินผ่านมา<br /><br />เรื่องอาหารปากท้องไม่ต้องเอ่ย<br />ซ้าซากเคยจนชินกินมาม่า<br />น้ำร้อนรินเครื่องเติมเพิ่มโอชา<br />สมราคาห้าบาทห่อ..ต่อชีวี<br /><br />รอถึงวันสุดท้ายของเดือนนะ<br />ไม่เลยละสัญญาไว้จะใช้หนี้<br />ด้วยสันดานแห่งกมลของคนดี<br />ทุกวจีที่บอกไม่หลอกลวง<br /><br />หากถึงวันเงินเดือนออก<br />ถ้อยคำเคยพร่ำบอกไม่ต้องห่วง<br />จ่ายชำระหนี้ตามที่ถามทวง<br />เพียงวันล่วง..ผ่านไปไวไวเทอญ<br /><br />วันนี้...เงินออกแล้ว<br />มาดื่มกันสักแก้วอย่าห่างเหิน<br />แค่หนึ่งวัน..ขอพัก..ไม่หนักเกิน<br />เพื่อนเพลิดเพลิน.มาครบแล้ว..ยกแก้วริน<br /><br />ออกจากนี่..แล้วเรา...ไปเมาต่อ<br />เสียงแอ้อ้อ...หยิบนับจ่ายทรัพย์สิน<br />ไปฟังเพลง..ผับร็อคกัน..มันส์ชีวิน<br />ดื่ม..ดิ้น.กิน..เมาพับฟุบหลับไป<br /><br />กันยา...<br /><br />อีกไม่นาน...รอนะ..อีกไม่นาน<br />ชะลอหนี้ผลัดผ่านสู่เดือนใหม่<br />ที่มีคงติดค้างใช่ตั้งใจ<br />เพียงเงินใช้..ไม่มีเหลือ..เมื่อคืนแล้ว<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-4554619298312331934?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-47785910572549484372007-08-30T16:09:00.000+07:002007-08-30T16:09:50.615+07:001.ดอกไม้จันทน์วางลงบนโลงขาว<br />อโหสิเรื่องราวที่ผ่านผัน<br />สูญลับไปจากโลกนี้..อีกชีวัน<br />ที่เคยผูกสัมพันธ์กันยาวนาน<br /><br />2.ผู้คนต่างหลั่งไหลไปเคารพ<br />วางดอกไม้ไหว้ศพแล้วเดินผ่าน<br />เหลือความจำฝังฝากจากวันวาน<br />เก็บจดจารเอาไว้กลางใจตน<br /><br />3.แขกเหรื่อเข้าเคารพครบทั่วถ้วน<br />เหล่าชายล้วนขยับเขยื้อนเลื่อนอีกหน<br />ยกโลงขี้นเข้าเผาเตาร้อนรน<br />เผชิญผจญเปลวเพลิงระเริงไฟ<br /><br />4.เปลวสีส้มอมแสดแผดร้อนจ้า<br />สงสัยว่า..คนที่นอน..ร้อนบ้างไหม<br />เนื้อถูกเผากลิ่นฟุ้งคลุ้งลอยไกล<br />และภายในน้ำก็เดีอดก็เหือดลง<br /><br />5.ปล่อยโหมไหม้จากนี้ราตรีหนึ่ง<br />สลายซึ่งคนที่ใจรักไหลหลง<br />เหลือกระดูกไหม้ไม่หมดให้ปลดปลง<br />ที่ยังคงยืนยันเน้นสิ่งเป็นไป<br /><br />6.คนที่รักผูกพันคนนั้นหนอ<br />เขารั้งรอลอยวนอนู่หนไหน<br />หรือหลังชีพวางวายเลิกหายใจ<br />คงเหลือเพียงเยื่อใย..ใจผูกพัน<br /><br />7.เก็บอัฐิเถ้ากองรองผ้าขาว<br />เริ่มเดินทางไกลยาวจากที่นั่น<br />สู่ทะเลเวิ้งกว้างอ้างว้างพลัน<br />เพื่อชิ้นส่วนสุดท้ายนั้นได้กลับคืน<br /><br />8.กลีบดอกไม้โปรยลงตรงผิวน้ำ<br />เอ่ยคำร่ำลาไห้หักใจฝืน<br />โปรยอัฐิสู่ชล..ทนกล้ำกลืน<br />ปล่อยให้คลื่นซัดสาดปลาศไกล<br /><br />ลอยไป..ลอยไป...ลอยไป..ไหนกัน<br />คนหนึ่ง..คนนั้น..จากกัน..ไปไหน<br />คลื่นสาด..คลื่นซัด..พรากพลัด..ห่างไป<br />เหลือสิ่งทิ้งไว้..แค่ใจผูกพัน<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-4778591057254948437?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-3231505848586512622007-08-29T16:10:00.000+07:002007-08-29T16:10:47.559+07:00ก่อนสีสันส้มแสด...แดดทาฟ้า<br />เหล่านกกาโผผินบินขับขาน<br />เอื้อนคำเอ่ยร่ำลาราตรีกาล<br />คลี่มืดม่าน..รับรุ่งแจ้ง..แสงตะวัน<br /><br />หลายชีวิตงัวเงียเพลียไม่หาย<br />ยังสบายเพลินหลับอยู่กับฝัน<br />แต่ภาระหน้าที่มีผูกพัน<br />ในหัวงการผ่านผันวันเวลา<br /><br />ใกล้ถึงซึ่งฟ้าสาง.....<br />เริ่มเดินทาง..จำพราก.จากเคหา<br />ยืนห้อยโหน..ยัดเยียด..เบียดเสียดมา<br />ก้นชนขา..หน้าชนหลัง..รั้งเอนโอน<br /><br />เพิ่งเช้าเท่านั้น...ฟ้าเริ่มสาง<br />ถนนว่าง.น่ากลัวจริง..วิ่งผาดโผน<br />เจอไฟแดงเบรคซ้ำคะมำโยน<br />สองแขนโหน..อ่อนล้า..พะว้าพะวัง<br /><br />พอสายเข้าอีกนิด<br />รถราติดขัดข้องทั้งสองฝั่ง<br />ดมกลิ่นไอควันเสียอ่อนเพลียจัง<br />ทางก็ยังอีกไกลใจกังวล<br /><br />หลายชั่วโมงเสียไปในเช้านี้<br />หลายชีวีถูกขังไว้ในถนน<br />หลายมลพิษชีวิตเผชิญผจญ<br />หลายเหตุผลต้องทำใจอยู่ในกรุง<br />.................<br />.....................<br />.................<br />ก่อนสีสัน..ส้มแสด..แดดลาฟ้า<br />สิ้นเวลาเปล่าเปลืองในเมืองรุ่ง<br />กับม่านหมอก..ควันปล่อย..ล่องลอยฟุ้ง<br />แหละวันพรุ่ง...ก็จะเป็นเหมือนเช่นเคย<br /><br />มนุนย์..หุ่นยนต์..คน...เครื่องจักร<br />เหนื่อยนักชีวิน..ชาชินจนเฉย<br />ซ้ำซ้ำ..ซากซาก..ลำบากจังเลย<br />ความสุขเจ้าเอย..ไร้แล้งแห้งใจ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-323150584858651262?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-29493905051001489042007-08-28T14:25:00.000+07:002007-08-28T14:25:15.840+07:00พรุ่งนี้ฉันอาจเขียนบทกวี<br />เรียงร้อยถ้อยวลีที่อ่อนหวาน<br />บอกเล่าถึงสัจจะอันยาวนาน<br />เรียกกล่าวขานชี้ชัดปรัชญา<br /><br />พรุ่งนี้ฉันอาจเขียนบทกวี<br />บอกสิ่งที่ชีวีเสาะค้นหา<br />การตัดให้ลุล่วงบ่วงกรรมา<br />คำสอนแห่งศาสดาพุทธธรรม<br /><br />วันนี้...ฉันไม่อาจเขียนบทกวี<br />เพราะความรู้ที่มียังต้อยต่ำ<br />สิ่งที่เขียนที่นึกต้องลึกล้ำ<br />จึงสามารถใช้คำว่ากวี<br /><br />กวีต้องยกระดับแห่งจิตใจ<br />กวีต้องเข้าใจในวิถึ<br />บทกวีต้องดำรงค่าคงมี<br />แม้ว่าตัวกวีจะวายปราณ<br /><br />เหนื่อยจัง...คำจำกัดความ<br />ขอบเขตแห่งนิยามมหาศาล<br />กว่าพากเพียรฝีกฝนสร้างผลงาน<br />ให้ได้รับการกล่าวขานว่ากวี<br /><br />บทกวี..ไกลมือพ้นอยู่บนหิ้ง<br />บอกความจริงเป็นไปในวิถี<br />แต่มิอาจสัมผัสได้...ค่าใดมี<br />แค่ตำราพันปีให้บูชา<br /><br />จึงสมัครใจเพียงคนเรียงคำ<br />ทุกบทเขียนนั้นทำตามปรารถนา<br />เพียงคิดเห็นสำนึกรู้สึกมา<br />แม้ใครมองไม่เห็นค่าไม่ใส่ใจ<br /><br />วันนี้...ขอเพียงได้เรียงคำ<br />พรุ่งนี้..ขอได้ทำตามฝันใฝ่<br />แต่มั่นใจล้นเหลือ..เมื่อวันใด<br />แหละวันนั้นฉันคงได้เขียนกวี<br /><br />....หรืออาจไม่มีวันนั้น<br />...วันที่ฉันเขียนกวี.......<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-2949390505100148904?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-27029752518880386342007-08-27T19:13:00.000+07:002007-08-27T19:13:07.074+07:00ผองผีเพ่นพ่าน..หาศาลอยู่<br />หลังแยกแตกพรั่งพรูจากศาลเก่า<br />มีชายใส่หน้ากากหลบฉากเงา<br />คอยต่อท่อน้ำเข้า...หล่อเลี้ยงปัน<br /><br />ตั้งกลุ่มก้อนการเมืองนอมินี<br />กลับมาใหญ่อีกที..สิ่งที่ฝัน<br />ป้องผิดปิดพลาดแคล้วคลาดพลัน<br />หวังอิ่มหมีพีมัน..กันเปรมปรีดิ์<br /><br />อุดมการณ์..นโยบายเร่ขายฝัน<br />ความตั้งใจมุ่งมั่นใช่วิถี<br />เพียงรายได้ก้อนโตโสเภณี<br />ใครจ่ายค่าตัวดีก็เดินตาม<br /><br />ก็แล้ว....ประชาธิปไตย<br />มีอะไรให้หวังตั้งคำถาม<br />ความเปลี่ยนแปลงผ่านมาพยายาม<br />แก้วังวนเสื่อมทราม...แห่งการเมือง<br /><br />แต่มีเพียงเหล้าเก่าในขวดใหม่<br />ที่ดาหน้ารอให้เลือกต่อเนื่อง<br />รัฐธรรมนูญเปลี่ยนไปก็เปล่าเปลือง<br />หากทุกเรื่องเบื้องหลัง...ยังเป็นไป<br /><br />ความเย้ายวนหวานล้ำของอำนาจ<br />ผลประโยขน์ที่คาดว่าจะได้<br />ยังไม่กลบผิดเพลี่ยงพล้ำเคยทำไว้<br />ทั้งหมดคือปัจจัยให้ดิ้นรน<br /><br />ผองผียังเพ่นพ่านหาศาลใหม่<br />ยังต่อรองตัดสินใจประโยชน์ผล<br />โปรยคำหวานหว่านเอื้อเพื่อมวลชน<br />รักชาติจน..น้ำลายหยด..รันทดจัง<br /><br />อยากให้มีหมอผีที่ชาญเชี่ยว<br />มาขับเคี่ยวไล่ผีอย่างที่หวัง<br />ก่อนทุกข์เก่าซ้ำซ้อนย้อนประดัง<br />โม่งคนนั้นกลับหลังคืนรังเรือน<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-2702975251888038634?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-69300718321038062702007-08-25T17:59:00.000+07:002007-08-25T17:59:19.451+07:00กริ๊ง...กริ๊ง...<br />กระดิ่งไอติม<br />เร้ว..เร้ว..มาชิม<br />ไอติมหวานเย็นชื่นใจ<br /><br />ตู้แช่สี่เหลี่ยม<br />เต็มเปี่ยม...เร็วไว<br />กะทิ..ถั่วดำ..ลำใย<br />ชอบรสไหน...เลือกมา<br /><br />แกร๊ง...แกร๊ง<br />ไอติมแท่งกำลังมา<br />มีแค่เพียงเหรียญห้า<br />ก็ซื้อหาได้ดังใจ<br /><br />เดิน..เดิน..<br />เห็นเด็กถือเงินผ่านไป<br />เด็กกำลังรออะไร<br />ทำไม..ไม่ซื้อไอติม<br /><br />คุณหนูอ้อนแม่จ๋า<br />แม่บอกว่าจะพาไปชิม<br />เมื่อไรจะไปลองลิ้ม<br />ไอติมยี่ห้อดัง...ซะที<br /><br />ไอติมซาเว้นเส้น<br />ไม่ใช่รถเข็นแบบนี้<br />แห่กันแดก..ก็ดี๊ดี<br />ไอ้เบ้อรี่ก็เข้าทาง<br /><br />ถ้วยละไม่เห็นแพง<br />เกือบใบแดง ๆ แผ่นบาง ๆ<br />ตอนนี้หากแม่ว่าง<br />ช่วยวางแผน..พาหนูไปที<br /><br />เด็กผอมมอมแมมพุงโร<br />ทำตาโตด้วยความยินดี<br />ไอติมเข็นมาทางนี้<br />แต่ทำไงดีหนูไม่มีตังค์<br /><br />หนึ่งแท่งตั้งหลายเหรียญ<br />หนูวนเวียนขอดัวยความหวัง<br />แม่เอ็ดตะโรเสียงดัง<br />อย่าร้องไห้รุงรัง<br />..สตุ้งค์สตางค์ยิ่งไม่ค่อยมี<br /><br />กริง..กริ๊ง<br />ทำไมเงียบจริงวันนี้<br />เดินมาร้อนดิ้นแทบสิ้นชีวี<br />ซ้ำยังขายไม่ดีน่าระอา<br /><br />แกร๊ง...แกร๊ง<br />ไอติมแท่งกำลังมา<br />มีแค่เพียงเหรียญห้า<br />ก็ซื้อหาได้ดังใจ<br /><br />กริ๊ง..กริ๊ง..แกร๊ง...แกร๊ง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-6930071832103806270?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-58714741080588465632007-08-22T19:53:00.000+07:002007-08-22T19:53:59.672+07:00<a href="http://tbn0.google.com/images?q=tbn:KjNo3xdu0FKG0M:http://www.inforos.ru/media/dnepr-b1153980365.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand" alt="" src="http://tbn0.google.com/images?q=tbn:KjNo3xdu0FKG0M:http://www.inforos.ru/media/dnepr-b1153980365.jpg" border="0" /></a><br /><br />ชีวิตก้าวไปข้างหน้า<br />รวดเร้ว<br />ผ่านขั้นบรรยากาศ<br />สันดาป...ประกายไฟ<br />เร่าร้อน...ทำลาย<br />ลุกไหม้...หมดสิ้น<br />...เปล่าว่าง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-5871474108058846563?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-69438957836188072352007-08-22T11:03:00.000+07:002007-08-22T11:03:21.613+07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_dsfpbknBLJA/Rsu0VpE23JI/AAAAAAAAAAs/b5mvpGbyX_E/s1600-h/bb.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5101369286823697554" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_dsfpbknBLJA/Rsu0VpE23JI/AAAAAAAAAAs/b5mvpGbyX_E/s320/bb.jpg" border="0" /></a><br /><div><br />บนเส้นทางเดินของชีวิต<br />มีบางอย่างที่เราต้องละทิ้ง<br />และมีบางอย่างที่เราจะนำติดไป<br /><br />บางสิ่งที่ตัดสินใจ.."ทิ้ง"<br />หรือหลงลืม<br />อาจเป็นของที่มีราตา<br />แต่ไม่มีค่าาอะไร<br /><br />บางอย่างที่ตัดสินใจ..."เก็บ"<br />อาจไม่มีราคาเลย</div><div><br />ช่วงที่ผ่านมาใช้เวลาอยู่กับการเก็บงำ<br />ของบางสิ่งที่ค้นพบ<br />มีร่องรอยของความทรงจำในวันก่อน<br />บัตรอวยพรใบน้อย ๆ<br />ของขวัญชิ้นนิด ๆ<br />ถ้อยคำที่เคยบางคนเขียนไว้ให้<br />รูปถ่ายในวันที่มีรอยยิ้มเต็มดวงตา<br />หากจะถามถึงราคา...คงหาไม่ได้<br />แต่หากถามถึงค่า<br />บอกได้ว่าไม่มีอะไรมาทดแทน<br /><br />บางคนอาจเรียกขานสิ่งเหล่านี้ว่า<br />ขยะรก ๆ<br />แต่ฉันพอใจที่จะเรียกว่า<br />สมบัติรัก ๆ<br /><br />สิ่งของมีราคาบางชิ้น<br />วันนี้ไม่รู้ว่าหายไปอยุ่ที่ไหน<br />แต่ถามว่าจำเป็นหรือไม่<br />เพราะในแต่ละวันที่ผ่านเลย<br />เราไม่เคยต้องการมัน<br /><br />บางคนอาจเรียกขานสิ่งเหล่านี้ว่า<br />สมบัติมีค่า<br />แต่ฉันพอใจที่จะเรียกว่า<br />ขยะมีราคา<br /><br />สมบัติ หริอ ขยะ ขึ้นอยู่กับว่า<br />ความมีค่าต่อจิตใจ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-6943895783618807235?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-56044223389791971892007-08-21T13:25:00.000+07:002007-08-21T13:25:55.963+07:00<p align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_dsfpbknBLJA/RsqDdpE23II/AAAAAAAAAAk/vCtcG95zQQM/s1600-h/A3.jpg"></a></p><br /><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_dsfpbknBLJA/RsqDdpE23II/AAAAAAAAAAk/vCtcG95zQQM/s1600-h/A3.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5101034073216179330" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_dsfpbknBLJA/RsqDdpE23II/AAAAAAAAAAk/vCtcG95zQQM/s320/A3.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_dsfpbknBLJA/RsqDdpE23II/AAAAAAAAAAk/vCtcG95zQQM/s1600-h/A3.jpg"></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />เรื่อย..เรื่อย..เอื่อย..เอื่อย..ไหล<br />ล่องลอยไปตามลำธาร<br />ใจเราก็เบิกบาน<br />รื่นสราญ..อารมณ์กัน<br /><br />จิ๊บ..จิ๊บ..นกขับขาน<br />เพลงแว่วหวาน..วิมานฝัน<br />ทิวทัศน์ทุกสิ่งนั้น<br />ดุจสวรรค์..บนแดนดิน<br /><br />ลมพัดฉิว..ฉิวเฉื่อย<br />แพไหลเรื่อยสู่แดนจินต์<br />เบิกบานพักชีวิน<br />กระแสสินธุ์อันรื่นรมย์<br /><br />ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้<br />โอกาสมีภิรมย์ชม<br />หรือจะกลับกลายขม<br />สุขสะสมอารมณ์เพลิน<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-5604422338979197189?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-33002986382154264812007-08-20T22:22:00.001+07:002007-08-20T22:22:37.521+07:00ฉันกำลังรอ<br />การมาของเธอ<br />แม้นว่าฉันไม่อยากเจอ<br /><br />ฉันรู้ดึ<br />ว่าเวลานี้ต้องมีเสมอ<br />เวลาที่เธอมาเยี่ยมเยือน<br /><br />แต่เอาเถอะ<br />ใจฉันพร้อมที่จะเปิดประตูรับ<br />ฉันไม่ยับยั้งเธออีกต่อไป<br /><br />แต่...เธอจะมาเวลาไหน<br />ในยามสดใสของรุ่งเช้า<br />หรือยามเศร้าของค่ำคืน<br /><br />ขอโอกาสให้ฉัน<br />ได้เป็นผู้เปิดประตูเชื้อเชิญ<br />ให้เธอเดินเข้ามา<br /><br />ขอให้ฉันได้เตรียมน้ำตา<br />และได้สั่งลา...กับคนที่ผูกพัน<br />ก่อนจะไม่ได้พบกัน<br />ชั่วนิรันดร์กาล<br /><br />ความพลัดพราก<br />...ช่วยเตือนฉัน<br />ก่อนถึงเวลานั้น...ได้ไหม<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-3300298638215426481?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-63646724182566861292007-08-20T14:51:00.000+07:002007-08-20T14:51:17.229+07:00<p><br />ปีกสอง..ของเจ้าล้า<br />บินเหินฟ้ามาเนิ่นนาน<br />จุดหมายมิพบพาน<br />ฤาชั่วกาลต้องบินไป</p><p><br />เหนื่อยนักอยากพักปีก<br />บินหลบหลีกจนอ่อนไหว<br />เหงานักอยากพักใจ<br />มี่ที่ใดให้สร้างรัง</p><p><br />หรือว่าสุดฟ้ากว้าง<br />ไม่มีทางได้ดังหวัง<br />อ่อนล้าพะว้าพะวัง<br />แต่เจ้ายังจะบินไป<br /></p><p>เย็นนัก..ก็พักนอน<br />พเนจรร่อนเร่ใจ<br />มองหาต้นไม้ใด<br />พอเกาะได้พึ่งพักพา<br /></p><p>ค่ำคืนฟ้ามีจันทร์<br />เป็นเพื่อนกับดารา<br />หนึ่งนกเพียงเอกา<br />เฝ้ามองหาเพื่อนไม่มี<br /></p><p>หรือเจ้าจะลองบิน<br />ผกโผผินค่ำคืนนี้<br />บินสูงให้เต็มที่<br />อาจจะมีดาวสักดวง<br /></p><p>กระพือสองปิกบาง<br />บนเส้นทางสู่แดนสรวง<br />ยิ่งสูงยิ่งเปล่ากลวง<br />เยือกเย็นทรวงยิ่งเดียวดาย<br /></p><p>ปีกสองเจ้ายิ่งล้า<br />เมื่อมองหา..แสงดาวพราย<br />ยิ่งบินยิ่งอันตราย<br />รอบรอบกายแสนมืดมน<br /></p><p>ปักเจ้าไร้แรงบิน<br />มืดบอดสิ้นไม่เห็นหน<br />เหนือยล้าเกินทานทน<br />จึงร่วงหล่น..สื่นลมปราณ<br /></p><p>แสงเดือนส่องเลือนลาง<br />อาบไล้ร่างปราศวิญญาณ<br />นกน้อยจากวันวาน<br />ปิดตำนาน..การโบยบิน .....</p><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-6364672418256686129?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-1945170029839349212007-08-17T19:32:00.001+07:002007-08-17T19:32:17.549+07:00อหังการ์ผู้คน<br />ยกตัวยึดตนเป็นใหญ่<br />ใดกั้นขวางหน้า..ถอยไป<br />ใครไม่มีเก่งเกินกู<br />ความคิดกูต้อง..คือ..ใช่<br />แตกต่าง...ถอยไป..ข่มขู่<br />อย่ามาพร่ำบ่น..หนวกหู<br />ก้องกู่กัมปนาท..ลำพอง<br />ดังเช่นสิงห์โตเจ้าป่า<br />เด่นดังทำท่าผยอง<br />สองตาแคลงเคลือบเหลือบมอง<br />กู่ร้อง..ตะคอก..ดุดัน<br />ไม่เชื่อไม่ใช่พลพรรค<br />ต้องหนัก..ต้องตี..ต้องกั้น<br />ผู้คนแบ่งแยกแตกกัน<br />เพราะความยึดมั่นมุมตน<br />ประชาธิปไตย<br />คือ..ยอมรับในเหตุผล<br />แตกต่างระหว่างผู้คน<br />ใช่ประท้วงกันจนวุ่นวาย<br />นั่นพวกเขา..นี่พวกเรา<br />มัวเมาจนน่าใจหาย<br />สัมพันธ์ในชาติกลับกลาย<br />คล้าย ๆ ใช่ร่วมเผ่าพันธุ์<br />นี่เผ่าพรรคชั่วขั้วเก่า<br />นั่นเผ่ายึดอำนาจโมหันต์<br />แตกต่างทางใครทางมัน<br />หนทางข้างหน้านั้น...มืดมน<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-194517002983934921?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-36559966954447711282007-08-14T19:40:00.001+07:002007-08-14T19:40:16.272+07:00<p align="center"><br />ความหวังที่แอบซ่อนเก็บ<br />ค่ำคืนหนาวเหน็บสายลม<br />ทะเลดาวสุกสกาว...ชม<br />คลี่ห่มผืนฟ้า..โอบเรา<br /><br />เฝ้ารอดาวตก..หล่นร่วง<br />เมื่ออยู่ในห้วงคืนเหงา<br />เร้นกายซ่อนอยู่ในเงา<br />เนิ่นเนา...รอคอย..เรื่อยมา<br /><br />แต่ละคืน..แต่ละวัน<br />ไม่บรรลุแห่งฝันปรารถนา<br />ค่อยเคลื่อนค่อยผ่านกาลเวลา<br />บนความชินชาแห่งใจ<br /><br />ดวงดาวยังคงอยู่ห่าง<br />แม้บางครั้งเหมือนอยู่ใกล้<br />แต่ครั้นยื่นมือออกไป<br />กลับคว้ากลับไขว่ไม่เจอ<br /><br />แต่หวังเอื้อมถึงซึ่งดาว<br />ยังเพริดพร่างพราวเสมอ<br /><strong>แม้เป็นเช่นฝันละเมอ<br />แต่ยังจะเพ้อเรื่อยไป<br /><br />ระหว่างฝันและความจริง<br />อาจยังเป็นสิ่งสงสัย<br />จะยึดจะเหนี่ยวสิ่งใด<br />ใจยังตอบใจไม่ได้สักที<br /><br />ความหวังแม้อาจเลือนลาง<br />ไม่เคยสว่างวืถี<br />ยอมทนเพื่อหวังทั้งชีวี<br />แม้ไม่มีดาวใด...ให้รอ</strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-3655996695444771128?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-87724484861654233542007-08-09T17:25:00.000+07:002007-08-09T17:25:18.895+07:00<div class="post"><img src="http://tbn0.google.com/images?q=tbn:MWAwIjB-pV-XYM:http://www.judiciary.go.th/cyac/imege/TRAIN.GIF" alt="" border="0" /><br /><br />รวมกันหน้าสถานี<br />เหลือไม่กี่นาทีนะผองเพื่อน<br />ก๊องแก๊ง..ก๊องแก๊งดังระฆังเตือน<br />รภไฟเคลื่อนขบวนผ่านชานชลา<br /><br />หลายโบกี้พันพัวเป็นตัวหนอน<br />บดเอียดบนไม้หมอน..ไปข้างหน้า<br />ปู๊น..ปู๊น..แว่วยินฟังดังคำลา<br />ฉึกกะชัก..ไม่รอช้า..วิ่งไปพลัน<br /><br />ลัดเลาะผ่านป่าเขาลำนำไพร<br />ผ่านไม้ใหญ่แข่งออกดอกสีสีน<br />โยนความเศร้าทิ้งไปไกลชีวัน<br />ดูสินั่น..น้ำใสไหล..รินริน<br /><br />รถไฟสายแห่งความรัก<br />เสียงปู๊น..ปู๊น..ฉึกกะฉัก..ไม่รู้สิ้น<br />ดังสำเนียงเพลงร้องทำนองชิน<br />ฉากหนึ่งแห่งชีวินนักเดินทาง<br /><br />มอง..สิ..มองเห็นฟ้าว่าสีฟ้า<br />สายธารา..ค้องแดดยิบ..พริบพรายพร่าง<br />แสงส่องลอดต้นไม้กิ่งใบบาง<br />ให้ร่มเงาเลือนลาง..มหัศจรรย์<br /><br />รถไฟสายนี้.................<br />จอดปลายทางสถานีแห่งความฝัน<br />สำรวจสัมภาระครบ..พบพร้อมพลัน<br />แล้วก้าวสู่เมืองหฤหรรษ์..ในทันใด<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-8772448486165423354?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-79725733643945849642007-08-09T13:47:00.000+07:002007-08-09T13:47:57.322+07:00<div class="post">ฉันเป็นแค่คนเขียนคำ<br />อาจไม่ลึกล้ำ...อ่อนด้อย<br />สัจจะ..สื่อแฝงอาจน้อย<br />แค่เพียงเรียงถ้อยเป็นลำนำ<br /><br />ฉันเป็นแค่คนร้อยอักษร<br />ถ้อยคำอาจไม่ซับซ้อนดื่มด่ำ<br />ความหมายอาจไม่ลึกล้ำ<br />เป็นแค่คนเรียงคำตามใจ<br /><br />อย่าเรียกฉันว่า..กวี<br />เพียงแค่คนมีอารมณ์อ่อนไหว<br />เพียงประสบพบ"ความรู้สีก" ใด<br />เรียงร้อยหลั่งไหลให้เห็นเป็น "งาน"<br /><br />อย่าเรียกสิ่งที่ฉันเขียนว่า "บทกวี"<br />มันไม่ได้มีค่ามหาศาล<br />เป็นแค่เรื่องเรื่อยไหลตามใจต้องการ<br />จริง..เท็จ..สวย..ขม..อ่อนหวาน<br />อาจหลงทางบ้าง..ช่างมัน<br /><br />ไม่อยากอยู่บนหิ้ง<br />ถูกทอดทิ้งอยู่กับความฝัน<br />เป็นปุถุชนคนหนึ่งเท่านั้น<br />โปรดอย่าเรียกฉันว่า "กวี"</div><br /></np><br /><div class="post"></div><div class="post"></div><div class="post">คำเรียงนี้ เขียนเพราะรู้สึกว่า คนต่างพากันคาดหวังในกวี และ บทกวี เหลือเกิน</div><div class="post">บทกวีต้องสะท้อนอะไรต่อมิอะไร บทกวีต้องเป็นสัจจะอันนิรันดร์</div><div class="post">กวีตายแต่บทกวีไม่ตาย</div><div class="post"></div><div class="post">สำหรับใคร ๆ บทกวีอาจสูงส่ง ทำไมใคร ๆ ค่างพากันเอาความคาดหวังมาไว้บนบ่ากวี</div><div class="post"></div><div class="post">ในขณะที่คนเขียนรูปแบบอื่น สามารถจับได้ทุกเรื่อง ทุกมุม</div><div class="post"></div><div class="post">บทกวีบทนี้ไม่ได้เกิดจากการที่ใครจะชมชอบ หรือ ติเตียน ในผลงานของฉัน</div><div class="post"></div><div class="post">เพราะไม่มีใครว่าอะไรให้สะเทือนใจ หรือ น้อยใจใด ๆ เลย</div><div class="post">เพียงแตรู้สึกว่า ทำไมสังคมชอบเอาความคาดหวังมาไว้บนบ่ากวี</div><div class="post"></div><div class="post">ฉันขี้เกียจแบก .... ดังนั้น ฉันจึงเป็นแค่คนเรียงคำ ....</div><div class="post"></div><div class="post">...ฉันเป็นเพียง คนเรียงคำเท่านั้นเอง<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-7972573364394584964?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-39233471616984660142007-08-06T13:47:00.000+07:002007-08-06T13:47:08.988+07:00<tr><br /> <td width="100%" height="80" colspan="3" valign="top" class="windowbg2"><br /> <div class="post">วันวานใช่เตรื่องวัด<br />ขีดจำกัดชีวิตตน<br />พลาดพลั้งเพียงครั้งหน<br />ทนทุกข์หนักเขาปรักปรำ<br /><br />วันวานที่ผ่านมา<br />นั้นมีค่าแค่ทรงจำ<br />มีไว้เพื่อเตือนย้ำ<br />ไม่เพลี่ยงพล้ำซ้ำรอยเดิม<br /><br />วันนี้สิสำคัญ<br />จะสร้างสรรและส่งเสริม<br />ข้อพร่องต้องต่อเติม<br />เพิ่มสิ่งดีแก่ชีวา<br /><br />วันนี้เรามีสิทธิ์<br />มุ่งมั่นคิดใฝ่ฝันหา<br />แก้ไขให้ดีกว่า<br />สิ่งผ่านมาเมื่อวันวาน<br /><br />พรุ่งนี้คงสดใส<br />หากเราได้วางรากฐาน<br />รอบคอยกอร์ปกิจการ<br />ก่อสะพานสู่ดวงดาว<br /><br />พรุ่งนี้ยังมีหวัง<br />หนทางยังอีกไกลยาว<br />จงกล้าและจงก้าว<br />เดินตามฝันอย่างมั่นใจ<br /><br />*** วันนี้เลือกของที่จะทิ้งและพบบทนี้อยู่ในสมุดบันทึก จึงนำมาเผยแพร่ก่อนหายไปกับกองขยะ</div><br /> </td><br /> </tr><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-3923347161698466014?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-3149322843833714952007-08-06T13:40:00.001+07:002007-08-06T13:40:55.833+07:00<tr><br /> <td width="100%" height="80" colspan="3" valign="top" class="windowbg2"><br /> <div class="post">หากเป็นดำ..ก็ให้เห็นว่าเป็นดำ<br />อย่าแกล้งทำอำพรางอย่างเป็นขาว<br />คิดอย่างไร..แสดง..แจงเรื่องราว<br />ตรรกะอันนานยาวในใจคน<br /><br />อย่าปนขาว..ปนดำ..ทำเป็นเทา<br />ผสมหลอมรวมเข้าจนสับสน<br />ลืมจุดยืนจุดคิดชีวิตตน<br />พร้อมสับปลับปลอมปนจนวุ่นวาย<br /><br />อดีตเคยยึดหลักการทางด้านขวา<br />ล่วงเวลากลับลืมไปน่าใจหาย<br />มาร่วมวงศ์กิจกรรมทำวุ่นวาย<br />ร่วมกับคนคิดแนวซ้ายได้ไงกัน<br /><br />นักการเมือง..นักการเมือง..นักการเมือง<br />ฟังคำพูดเปล่าเปลืองไม่สร้างสรรค์<br />ถึอประโยชน์ที่เห็นเป็นสำคัญ<br />ชาติช่างมัน..ไม่นึกกลัว..ช่างหัวมัน<br /></div><br /> </td><br /> </tr><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-314932284383371495?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-63734599055466741862007-08-06T13:38:00.001+07:002007-08-06T13:38:52.811+07:00<tr><br /> <td width="100%" height="80" colspan="3" valign="top" class="windowbg2"><br /> <div class="post"><span style="color: red;">ดวงจิตไร้รัก</span>แล้ว&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; จึงจร<br /><span style="color: red;">จิต</span>แอบคิดยอกย้อน&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; ซ่อนชู้<br /><span style="color: red;">ไร้</span>ชื่นขี่นซ้ำซ้อน&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; แปรเปลี่ยน<br /><span style="color: red;">รัก</span>เล่ห์ยากหยั่งรู้&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;ยากแท้ใจรัก<br /><br /><span style="color: blue;">ยากจักเรียนเร่ง</span>รู้&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;เรื่องใจ<br /><span style="color: blue;">จัก</span>เล่าเรียนเท่าไร&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;ไป่แจ้ง<br /><span style="color: blue;">เรียน</span>แล้วยิ่งห่างไกล&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; กระจ่าง<br /><span style="color: blue;">เร่ง</span>นักรักยิ่งแกล้ง&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; ซับซ้อนวุ่นวาย<br /><br /><span style="color: orange;">ไม่ง่ายคร่ำเคร่ง</span>ค้น&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;เรื่องราว<br /><span style="color: orange;">ง่าย</span>พลาดง่ายปวดร้าว&nbsp;&nbsp;&nbsp;หม่นเศร้า<br /><span style="color: orange;">คร่ำ</span>ครวญฤทัยหนาว&nbsp;&nbsp;&nbsp;ครวญคร่ำ<br /><span style="color: orange;">เคร่ง</span>เครียดทุกค่ำเช้า&nbsp;&nbsp;&nbsp;รักร้อนเร้าเร่ง<br /><br /><span style="color: purple;">ใครเก่งลองรัก</span>มั้ย&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;ลองดู<br /><span style="color: purple;">เก่ง</span>ประสบการณ์รู้&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; เริ่มสร้าง<br /><span style="color: purple;">ลอง</span>ผิดเพื่อเป็นครู&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;สอนสั่ง<br /><span style="color: purple;">รัก</span>ชื่นรักช้ำบ้าง&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;เรื่องนี้ธรรมดา<br /><br /><span style="color: red;">ดวงจิตไร้รัก</span><br /><span style="color: blue;">ยากจักเรียนเร่ง</span><br /><span style="color: orange;">ไม่ง่ายคร่ำเคร่ง</span><br /><span style="color: purple;">ใครเก่งลองรัก</span><br /><br /><br />ยากชะมัด&nbsp; &nbsp;<img src="http://www.tinhub.net/thaiwriter/Smileys/default/cheesy.gif" alt="อุ๊ย!" border="0" /><br /><br /></div><br /> </td><br /> </tr><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-6373459905546674186?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-83852848530052738682007-08-06T13:26:00.001+07:002007-08-06T13:26:27.063+07:00<tr><br /> <td width="100%" height="80" colspan="3" valign="top" class="windowbg2"><br /> <div class="post">ความฝันสีโศก<br />ในโลกสีเทา<br />ค่ำคืนแสนเศร้า<br />วันเหงายาวนาน<br /><br />ความฝันสีเศร้า<br />โลกเทาร้าวราน<br />ค่ำคืนทรมาน<br />วันวารทุกข์ทน<br /><br />ความฝันสีเหงา<br />โลกเฉาหมองหม่น<br />ค่ำคืน..สับสน<br />วันวนวุ่นวาย<br /><br />เลิกฝัน..เลิกคิด<br />ยึดติดมากมาย<br />มุมมองง่าย ๆ<br />สบายใจดี<br /><br />หวังมาก..ทุกข์มาก<br />ลำบากวิถี<br />พอใจที่มี<br />ชีวีพอเพียง<br /><br />ฝันแค่งามงด<br />ละลดความเสี่ยง<br />บนโลกเอียงเอียง<br />ละเลี่ยงทุกข์ใจ<br /><br />ความฝันสีสุข<br />ปลุกโลกสดใส<br />คืนวัน...ผ่านไป<br />ไม่ยึดผูกพัน<br /><br />ความฝันง่าย ๆ<br />สบาย ๆ สุขสันต์<br />มอบรักให้กัน<br />โลกพลันงดงาม&nbsp; <br /><br />&nbsp;<img src="http://www.tinhub.net/thaiwriter/Smileys/default/smiley.gif" alt="ยิ้ม" border="0" />&nbsp; &nbsp;<img src="http://www.tinhub.net/thaiwriter/Smileys/default/smiley.gif" alt="ยิ้ม" border="0" /><br /></div><br /> </td><br /> </tr><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-8385284853005273868?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-9985584286219629292007-08-06T13:24:00.001+07:002007-08-06T13:24:24.950+07:00<tr><br /> <td width="100%" height="80" colspan="3" valign="top" class="windowbg2"><br /> <div class="post"><span style="color: navy;">ต้นไผ่</span>บรรเลง<br />เสียงเพลงเสียดสี<br />ทำนองดนตรี<br />เอียดอี้...<span style="color: purple;">อี๋...ออ</span><br /><br /><span style="color: purple;">อี๋..ออ</span>..ล้อไหว<br />เอนไกวตามลม<br />ลำนำผสม<br />รื่มรมย์..<span style="color: green;">พฤกษ์เพลง</span><br /><br /><span style="color: green;">พฤกษ์เพลง</span>ดนตรี<br />ลีลาต้นใบ<br />พลิกพลิ้วขยับไหว<br />เรียงไล่<span style="color: orange;">ลำนำ</span><br /><br /><span style="color: orange;">ลำนำ</span>ธรรมชาติ<br />ปลาศมายา<br />พิสุทธิ์ล้ำค่า<br />พาใจ..<span style="color: red;">นิ่งเย็น</span><br /><br /><span style="color: red;">นิ่งเย็น</span>..เพลินฟัง<br />ภวังค์วังเวง<br />ทำนองบรรเลง<br />บทเพลง<span style="color: navy;">ต้นไผ่</span><br /></div><br /> </td><br /> </tr><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-998558428621962929?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-10484318807541172212007-08-06T13:20:00.001+07:002007-08-06T13:20:57.033+07:00<td width="100%" height="80" colspan="3" valign="top" class="windowbg2"><br /> <div class="post">เหม่อมองดูสายฝน<br />ร่วงหล่นเป็นสายสาย<br />ดุจน้ำตาคนเดียวดาย<br />ที่แหวกว่ายความคำนึง<br /><br />มินานฝนคงหาย<br />แต่มิคลายตือติดถึง<br />ฝนในใจใครคนหนี่ง<br />ซึ่งตกไร้ฤดูกาล<br /><br />ฝนซาจากฟ้าแล้ว<br />นกเจื้อยแจ้วแว่วขับขาน<br />ดอกไม้เริ่มผลิบาน<br />หลังผ่านพ้นฝนสั่งลา<br /><br />แต่เศร้ายังเนาใจ<br />นานเท่าไรจึงสร่างซา<br />ซ้ำ...ซ้ำฝนน้ำตา<br />ทุกทุกคราที่คิดถึง<br /></div><br /> </td><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-1048431880754117221?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-28519889565585168682007-08-06T13:18:00.001+07:002007-08-06T13:18:04.639+07:00<div class="post">หนังสือเรียนบทแรก..ถึงบทสุดท้าย<br />มันไม่มีบทไหนง่ายใช่ไหมหนอ<br />ต้องศึกษาฝีกฝนค้นให้พอ<br />ก่อนจะอ่านไปต่ออย่างมั่นใจ<br /><br />หนังสือบางเล่ม..อาจซับซ้อน<br />ดูสิ..แอบกลซ่อนที่ตรงไหน<br />หรือมีคำเฉลยใครเคยไว้<br />อาจเข้าใจไวกว่าค้นหาเอง<br /><br />หนังสือบางเล่ม.อาจยากเกิน<br />ประเมิน..เป้าประสงค์ได้ตรงเผง<br />แนวไม่ตรงตามจิตอย่าคิดเกรง<br />เลิกคร่ำเคร่งเร่งอ่าน..ทรมานไป<br /><br />เลือกเพียงบางเรื่องบางบท<br />ที่แทนทดคำถามในดวงใจได้<br />อ่านละเอียด..ฝึกเฝ้า..จนเข้าใจ<br />แล้วเลือกไปเติมใจ..ได้ทันที<br /><br />หนังสือ...บางเล่ม..บางตอน<br />ให้อารมณ์ร้าวรอนได้เต็มที่<br />อ่านแล้วโศก..สิ้นหวังทั้งชีวี<br />เหมือนวิถี..ทั้งมวลล้วนตีบตัน<br /><br />บางเล่ม..อ่านแล้วรู้สึกดี<br />เหมือนโลกนี้นั้นมีแต่สุขสันต์<br />ลืมความหม่นหมองมัวชั่วนิรันดร์<br />เชิญเถอะ.เชิญสัมผัสกันให้พอใจ<br /><br />บางเล่มพาเราออกเดินทาง<br />ไปสู่ดาวพราวพร่างสว่างไสว<br />ไปสู่การค้นหาโลกภายใน<br />ไปเรียนรู้สิ่งยิ่งใหญ่รอบรอบกาย<br /><br />หนังสือ..ปกแข็ง..ปกอ่อน<br />สายโซ่แห่งอักษรเรียงซ้อนสาย<br />มีความลับ..ความรู้อยู่มากมาย<br />สุขทุกข์อันหลากหลาย..ก็เช่นกัน<br /><br />หบิบหนังสือขึ้นมาเล่มหนึ่ง...<br />ปล่อยความคิดคะนึง..ให้สร้างสรรค์<br />ลืมทุกสิ่งสับสน..ผ่านพ้นพลัน<br />แล้วสัมผัส.."โลกของฉัน"..ในทันใด<br /></div></td><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-2851988956558516868?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-12887283120777004742007-08-06T13:13:00.001+07:002007-08-06T13:13:10.724+07:00<td class="windowbg2" valign="top" colspan="3" height="80" width="100%"><br /><div class="post">สองตายายสุขสำราญในบ้านใหญ่<br />แต่เหตุใด..ดวงกมลกลับหม่นหมอง<br />มีสินทรัพย์คาดไม่ถึง..ตลึงมอง<br />ทำงานได้เงินทองกองมากมาย<br /><br />สองตายายทำงานไม่นานนัก<br />อาศัยหลักเจือจาน'ท่าน'ทั้งหลาย<br />จนได้สิทธิ์สัมปทานงานสบาย<br />วางเครือข่ายสื่อสารเต็มบ้านเมือง<br /><br />สองตายายเบื่อขอเบื่อง้องอน<br />ต้องอ้อนวอนเอาใจไปทุกเรื่อง<br />เงินใส่ซอง..หนักหนัก..นักการเมือง<br />จึงฝันเฟื่องอยากเป็นใหญ่ในนาคร<br /><br />สองตายายตั้งพรรค..ไผฮักไผ<br />มีกองทุนก้อนใหญ่ให้เบิกถอน<br />นโยบายโฆษณาเอื่ออาทร<br />ใครใจอ่อน..หลงเพ้อ..ละเมอนิยม<br /><br />สองตายายได้ดั่งที่หวังคิด<br />มีอำนาจนิรมิตประสงค์สม<br />ทำโครงการยอกย้อนแอบซ่อนปม<br />เพื่อระดมเงินก้อนมาถอนทุน<br /><br />สองตายายหม่ำเพลินเกินไปหน่อย<br />คนไม่น้อยรู้เท่าทันจิตหันหุน<br />จึงต้องเกิดเหตุการณ์ชุลมุน<br />เขาประท้วงกันวุ่นไปทั้งแดน<br /><br />สองตายายถูกยึดอำนาจสิ้น<br />ต้องไปอยู่แดนดินที่ไกลแสน<br />เป็นเหตุการณ์วิกฤติเกินคิด"แปลน"<br />ยายจึงแค้น...ตาจึงคลั่ง..ไปทั้งใจ<br /><br />สองตายายสับสนกระวนกระวาย<br />มีเงินทองมากมายขนาดไหน<br />แต่ความทุกข์รนร้อนดังฟอนไฟ<br />ยังคงลุกเผาไหม้ใจทุกวัน<br /><br />สองตายายอยู่ต่างแดนแสนเงียบเหงา<br />ไม่อาจ...คืนสู่เหย้า..ใจโศกศัลย์<br />จึงไปซื้อที่สิงสู่อยู่ดวงจันทร์<br />เป็นตำนานคู่ขวัญตากะยาย<br /><br /></div><br /></td><br /></tr><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-1288728312077700474?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-47283515218964285792007-07-22T14:01:00.001+07:002007-07-22T14:01:59.299+07:00<td width="100%" height="80" colspan="3" valign="top" class="windowbg2"><br /> <div class="post">สะดุ้งตื่นขึ้นมาเวลาดีก<br />พร้อมสำนึกอาลัย...ละห้อยหา<br />ความสดใสวันก่อนไม่ย้อนมา<br />เหลือสังขาร์อันโรยราทิ้งไว้แทน<br /><br />แค่เขยื้อนเลื่อนขยับกลับลำบาก<br />ยามเคลื่อนไหวมาก ๆ ก็ยากแสน<br />ปวงสัมผัสประสาทล้วนขาดแคลน<br />ไม่ชัดแม่นชำนาญเหมือนวานวัน<br /><br />จึงทนอยู่อย่างอึดอัดจำกัดสิทธิ์<br />มีชีวิตกับห้วงกาลอันผ่านผัน<br />ญาติมิตรเคยเคียงข้างเหินห่างกัน<br />ได้แต่ฝันฝากใจไปเยี่ยมเยือน<br /><br />คนที่รักทั้งหลายล้วนตายจาก<br />จุดปิดฉาก..หลีกไม่พ้น..ทุกคนเหมือน<br />ความเหว่ว้าครองเข้าเป็นเจ้าเรือน<br />ทยอยรู้ข่าวเพื่อนผู้จากไป<br /><br />ทีละคน...ทีละคน..ที่หล่นร่วง<br />ดับทุกข์ปวง..สู่ลิขิต..ชีวิตใหม่<br />เหลือกี่คน...กี่คน...ทนทุกข์ใจ<br />รอเมื่อไหร่...ปัจฉิมลิขิต..ชีวิตตน<br /><br />ธรรมชาติมอบไว้ให้ทุกสิ่ง<br />คือสัจจะความจริงน่าฉงน<br />จากเด็กที่ต้องพึ่งพิงอิงผู้คน<br />พัฒนามาจนโตตามวัย<br /><br />เป็นผู้ใหญ่เชี่ยวชาญเมื่อวานนี้<br />แล้วเสื่อมถอยลงทุกที...รู้สึกไหม<br />พอชรา..ไม่น่าเชื่อ...ไม่เหลืออะไร<br />ธรรมชาติ..เอาคืนไป...ไม่เหลือเลย<br /><br />ในวงวนลิขิตชีวิตเหงา<br />ปล่อยใจให้ว่างเปล่าจนชาเฉย<br />รอวันละสังขารนานคุ้นเคย<br />ชีวิตเอย..ชีวิตเป็นเช่นนี้เอง</div><br /> </td><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-4728351521896428579?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-20841523297670763412007-07-22T13:59:00.001+07:002007-07-22T13:59:32.321+07:00<div class="post">สองตายายซมซานจากบ้านป่า<br />หวังมาหาความรุ่งเรืองในเมืองหลวง<br />เก็บความทุกข์ลำบากฝากกับดวง<br />อยากก้าวล่วงหลุดพ้นความจนเสียที<br /><br />สองตายายซมซานขอทานเขา<br />เสียงแคนเป่าตาบรรเลงเพลงสุขขี<br />ยายก็ร้องขับขานเสียงหวานดี<br />บอกเล่าถึงวืถีแห่งพงไพร<br /><br />สองตายายเดินบนถนนร้อน<br />เที่ยวเร่รอน..ซอนซอกตรอกไหน ๆ<br />อาย..แสน..อาย..แต่จำเป็นโปรดเห็นใจ<br />เพราะไม่รู้จะทำอย่างไรให้มีกิน<br /><br />สองตายายหวังเพียงผู้เมตตา<br />แลกบทเพลงบรรเลงมาด้วยทรัพย์สิน<br />ไม่ต้องมากแค่พอต่อชีวิน<br />ให้อยู่ได้จนวันสิ้น..สังขารตน<br /><br />สองตายายงก ๆ เงิ่น ๆ เดินไปทั่ว<br />ไม่นึกกลัวรถขวักไขว่ในถนน<br />บางวันเมื่อยเหนื่อยอ่อน..สุดร้อนรน<br />บางวันก็ตากฝน...จนเปัยกปอน<br /><br />สองตายาย..อาศัย..ใต้สะพาน<br />ถึอเป็นบ้าน..เหนื่อยนัก..ได้พักผ่อน<br />ยามตกค่ำ..มืดมัว..ซุกหัวนอน<br />หยุดเวลาเร่รอนไว้ชั่วคราว<br /><br />สองตายาย..ผ่านคืนวัน..อันทุกข์ทน<br />เคียงข้างอยู่..สองคน..ร้อนฝนหนาว<br />ด้วยความรักผูกพันกันนานยาว<br />ทุกย่างก้าว...มือกุมจับประคับประคอง<br /><br />ใต้สะพาน..มีเสียง..แล๊...หล่ะ..แล๊น<br />บทเพลงขับขานแคนอันแสนหมอง<br />เช้าวันนี้ยินเสียงเพียงทำนอง<br />เพราะคนร้อง..จากไป..เมื่อคืนนี้<br /><br />โอ้เจ้าดอกไม้ป่า..ของตาเอ๋ย<br />สองเราเคยเดินเคียงข้างไม่ห่างหนี<br />วันที่เหลือ..ต่อไป..เหมือนไม่มี<br />เหมือนชีวี..ตาแตกดับ..ไปกับยาย</div><br /></td><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-2084152329767076341?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-11858681790958905852007-07-22T13:57:00.001+07:002007-07-22T13:57:02.200+07:00<td width="100%" height="80" colspan="3" valign="top" class="windowbg2"><br /> <div class="post"><br />มืดมิดมวลหมอกคว้าง&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; รอบกาย<br />หมอกหม่นลอยเรียงราย&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; เกลื่อนล้อม<br />ขาวปุยนุ่มนวลคล้าย&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; ม่านคลี่<br />ไอกรุ่นละอองอ้อม&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; ( ปิดกั้น )กักกัน<br /><br />ปล่อยฝันจิตใฝ่เคว้ง&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;สู่ฝัน<br />ปล่อยโศกล่องลอยพลัน&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; สู่ฟ้า<br />ปล่อยใจที่ยึดมั่น&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; สู่ว่าง..วางใจ<br />ปล่อยทุกข์เหนื่อยอ่อนล้า&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;( หลุดพ้น ) ร่วงราน<br /><br />ไม่นานจักผ่านพ้น&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;ไม่นาน<br />ปวงทุกข์ที่พบพาน&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; จบได้<br />ปวงสุขสดชื่นหวาน&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;รอท่า<br />รอนะ...รอเพื่อให้&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;( รุ่งแล้ว ) หมอกจาง<br /><br />แสงพร่างแต่งวาดฟ้า&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;พราวพร่าง<br />แสงระบายพื้นนภางค์&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;ผ่องแผ้ว<br />แสงทองแห่งรุ่งราง&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; ระยิบ<br />แสงโชคิช่วงเพริศแพร้ว&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;( เจิดจ้า ) ตะวัน<br /><br />ภาพฝันยังขัดแจ้ง&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;แห่งฝัน<br />แม้หมอกม่านเมฆควัน&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; โอบเข้า<br />มิช้าลบเลือนพลัน&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;ใกล้รุ่ง <br />รอนิด...เดี๋ยวจะเช้า&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; ( ไม่ช้า ) โปรดรอ <br />&nbsp;<br />ฉบับแปลงโคลงดั้นเป็นโคลงสี่สุภาพ</div><br /> </td><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-1185868179095890585?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-74278923953019819462007-07-22T13:55:00.001+07:002007-07-22T13:55:16.385+07:00<td width="100%" height="80" colspan="3" valign="top" class="windowbg2"><br /> <div class="post">มืดมิดมวลหมอกคว้าง&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; รอบกาย<br />หมอกหม่นลอยเรียงราย&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; เกลื่อนล้อม<br />ขาวปุยนุ่มนวลคล้าย&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; ม่านคลี่<br />ไอกรุ่นละอองอ้อม&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; กักกัน<br /><br />ปล่อยฝันจิตใฝ่เคว้ง&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;สู่ฝัน<br />ปล่อยโศกล่องลอยพลัน&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; สู่ฟ้า<br />ปล่อยใจที่ยึดมั่น&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; สู่ว่าง..วางใจ<br />ปล่อยทุกข์เหนื่อยอ่อนล้า&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;ร่วงราน<br /><br />ไม่นานจักผ่านพ้น&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;ไม่นาน<br />ปวงทุกข์ที่พบพาน&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; จบได้<br />ปวงสุขสดชื่นหวาน&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;รอท่า<br />รอนะ...รอเพื่อให้&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;หมอกจาง<br /><br />แสงพร่างแต่งวาดฟ้า&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;พราวพร่าง<br />แสงระบายพื้นนภางค์&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;ผ่องแผ้ว<br />แสงทองแห่งรุ่งราง&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; ระยิบ<br />แสงโชคิช่วงเพริศแพร้ว&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;ตะวัน<br /><br />ภาพฝันยังขัดแจ้ง&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;แห่งฝัน<br />แม้หมอกม่านเมฆควัน&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; โอบเข้า<br />มิช้าลบเลือนพลัน&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;ใกล้รุ่ง <br />รอนิด...เดี๋ยวจะเช้า&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; โปรดรอ</div><br /> </td><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-7427892395301981946?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-13496589311744358862007-07-22T13:50:00.001+07:002007-07-22T13:50:50.014+07:00<td width="100%" height="80" colspan="3" valign="top" class="windowbg2"><br /> <div class="post">ความ..รักครั้งแรกแยกร้าง<br />รัก..จืดชืดจางแปรผัน<br />ครั้ง..ก่อนยังสอนใจพลัน<br />ที่สอง..อยากลองฝันหวั่นเกรง<br /><br />ความ..รักจะจริงหรือใจ<br />รัก..แท้ใช่ไหมไม่ข่มเหง<br />ครั้ง..ก่อนย้อนยอกยำเยง<br />ที่สอง..จึงมิเร่งเผยใจ<br /><br />ความ...รักนั้นค่อยค่อยก่อ<br />รัก..เริ่มเติมต่อหวั่นไหว<br />ครั้ง...นี้ค่อยเรียนรู้ดูไป<br />สุดท้าย.อาจได้ผูกพัน<br /><br />ความ...รักนั้นอาจยอกย้อน<br />รัก..ซ่อนปมร้ายสลายฝัน<br />ครั้ง..ใหม่ขอลองแล้วกัน<br />สุดท้าย..ตามแต่มันเป็นไป</div><br /> </td><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-1349658931174435886?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-47134845291479180312007-07-22T13:49:00.000+07:002007-07-22T13:49:12.072+07:00<div class="post">มีใครคนหนึ่งบอกฉันว่า<br /><br /><span style="color:red;">เขาใช้การรอคอยนานถึงหกเจ็ดปี<br />เพื่อรอใครสักคน<br />ที่จะมาพบกันได้<br />ในสามชั่วโมงกับอีกเจ็ดนาที<br /><br />เวลาแห่งการรอคอยของเขา<br />ยังคงนานเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ<br />และไม่มีทีท่าว่าจะสิ้นสุดลงได้..<br /><br />เขาถามฉันว่า<br />ฉันเคยทำร้ายใคร<br />ด้วยการปล่อยให้เขาคอย<br />หรือเปล่า ?</span><br /><br />หากฉันเป็นผู้ที่สามารถ<br />เดินทางสามชั่วโมงกับอีกเจ็ดนาที<br />แล้วทำให้การรอคอยของเขาสิ้นสุด<br />ฉันจะเร่งรุดไปทันที<br /><br />แต่เผอิญ....<br />ฉันมิเคยใจร้าย<br />ทำให้ใครค้องรอคอยเช่นนั้น<br /><br />แม้เมื่อหกเจ็ดปี<br />ใครบางคนทำให้<br />การเดินทางสามชั่วโมงกับอีกเจ็ดนาที<br />เป็นระยะทางไกลเกินไปถึง<br /><br />เพราะผู้อยู่ที่ปลายทาง<br />เขามิได้รอคอยฉันแล้ว<br /><br />แต่ฉันมิได้เก็บกักตน<br />ไว้ในกรงขังแห่งการรอคอย<br /><br />กุญแจแห่งอิสรภาพถูกไข<br />ให้สายลมซับน้ำตา<br />ให้ท้องฟ้าแบ่งเบาความเหว่ว้า<br /><br />มาเถิด....<br />พักให้...สองปีกแห่งใจที่อ่อนล้า<br />แข็งแรงและเริงร่า<br />พร้อมโบยบินแสวงหา<br />ดินแดนแห่งฝันอันเสรี<br /><br /><span style="color:red;">จากคำถามของใครคนหนึ่งที่ฝากข้อความถึงฉัน</span></div></td><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-4713484529147918031?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-22951237051547878892007-07-22T13:46:00.001+07:002007-07-22T13:46:08.460+07:00<div class="post"><br />ในโลกร้อนแรงด้วยแสงตะวัน<br />ฉัน..พอใจในความมืดเงียบงัน<br />มีเพียงตะเกียงดวงนั้น<br />ที่ส่องแสงอัน..อ่อนนวล<br /><br />แสงตะวันเจิดจ้าเกินไป<br />ยามอยาก..แอบร้องไห้..คร่ำครวญ<br /><br />แสงตะวันร้อนแรงเกินไป<br />ยามอยากซุกในความเหน็บหนาว<br /><br />ขอเพียงตะเกียงและแสงดาว<br />ส่องสว่างไล่ความปวดร้าว...ในใจ</div><br /></td><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-2295123705154787889?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-53589009572973249342007-07-22T13:33:00.001+07:002007-07-22T13:33:28.489+07:00<div class="post">ฝากความหวังเอาไว้บนหาดทราย<br />ฝากความฝันให้แหวกว่ายธาราใส<br />ฝากความทุกข์กระพือปีกบินหลีกไป<br />ฝากความเหงาทิ้งไปในสายลม<br /><br />ปล่อยความเศร้าเก็บไว้ในขวดแก้ว<br />ปล่อยลอยลับล่วงแล้วความขื่นขม<br />ปล่อยความทุกข์ไปกับคลื่น..ตื่นระงม<br />ปล่อยให้ถมโถมไปไปไกล ๆ ตา<br /><br />มองซิมองท้องฟ้ากว้างกว่ากว้าง<br />มองทะเลกว้างขวางเป็นนักหนา<br />มองเม็ดทรายกองพะเนินเกินคณา<br />มองเห็นว่าหนึ่งชีวิตนั้นนิดเดียว<br /><br />ฟ้าสีครามงานเด่นเป็นสีฟ้า<br />เขียวพฤกษานั้นก็เห็นว่าเป็นเขียว<br />เกลียวคลื่มโถมทบท้นวนเป็นเกลียว<br />วางสักเดี๋ยว.วางทุกข์ไป..ปล่อยใจวาง</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-5358900957297324934?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-16634133772845573492007-07-22T13:30:00.000+07:002007-07-22T13:30:11.358+07:00<div class="post">น้ำตาเปรียบสายฝน<br />ร่วงหล่นเป็นสาย..สาย<br />น้ำตาคนเดียวดาย<br />ที่เวียนว่ายความคำนึง<br /><br />เมฆเทาทะมึนใจ<br />ที่ซ่อนไว้คือคิดถึง<br />พายุอันอื้ออึง<br />มิอาจดึง..อาจรั้งใจ<br /><br />ทะเล..สงบนิ่ง<br />แต่ความจริงที่ซ่อนไว้<br />มีคลื่นตื่นภายใน<br />เศร้าสาดใส่ดวงใจเรา<br /><br />สายน้ำระรินเรื่อย<br />ไหลเอื่อย ๆ สู่แดนเหงา<br />จุดหมาย..มีเพียงเงา<br />หัวใจเศร้ายังแรมรอน<br /><br />บนนั้นมีจันทร์เสี้ยว<br />อยู่เพียงเดียวระโหยอ่อน<br />ใจเหงายังเร่าร้อน<br />แอบซุกซ่อนในเยือกเย็น<br /><br />ชีวิตอันเรียบง่าย<br />ยังเวียนว่ายในลำเค็ญ<br />ยอดหญ้ายังไหวเอน<br />ทุกสิ่งเป็นเช่นนั้นเอง</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-1663413377284557349?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-21610476632181889542007-07-22T13:23:00.001+07:002007-07-22T13:23:05.257+07:00<div class="post">อาจเป็นเพียงความรู้สึกอันอ่อนไหว<br />อาจเป็นเพียงหัวใจที่อ่อนหวาน<br />อาจเป็นเพียงแค่จินตนการ<br />อาจเป็นเพียงพบเพื่อผ่านไม่จีรัง<br /><br />อาจเป็นเธอ...หรืออาจจะมิใช่<br />อาจเป็นเธอ...หรือเป็นใครที่ใจหวัง<br />อาจเป็นเธอ...ที่เสริมเติมพลัง<br />อาจเป็นเธอ...ที่เหนี่ยวรั้งยั้งใจเรา<br /><br />หรือ...จะไม่ใช่เธอ<br />หรือ..เป็นแค่ฝันละเมอในวันเหงา<br />หรือ..สิ่งที่พะวง..คือหลงเงา<br />หรือ..แค่เพราะความว่างเปล่าในดวงใจ<br /><br />ค้นเถิด..จงใช้เวลาค้น<br />ว่าทุกสิ่งคือใจตนหรือมิใช่<br />หรือเป็นเพียงวูบหนึ่งซึ่งเผลอไป<br />ที่รู้สีก...นั้นมิใช่เป็นความจริง<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-2161047663218188954?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-66521922057966340022007-07-22T13:19:00.001+07:002007-07-22T13:19:50.183+07:00<div class="post">โรงเรียนของหนูหายไป<br />ใครจุดไฟเผาเหี้ยนเตียน<br />พรุ่งนี้หนูจะอ่านเขียน<br />จะไปเรียนที่ไหนไม่รู้<br /><br />คุณครูของหนูหายไป<br />ใครยิงปืนใส่คุณครู<br />เลือดแดงถะถั่งพรั่งพรู<br />แล้วหนูจะเรียนกับใคร<br /><br />พ่อหนูออกไปจากบ้าน<br />ไม่นานมีเสียงบึ้มใหญ่<br />พ่อแหลกเหลวไม่หายใจ<br />พ่อไม่กลับบ้านอีกเลย<br /><br />โลกสีขาวของหนูหายไป<br />ทุกข์ใจจนชินชาเฉย<br />น้ำตาคือสิ่งคุ้นเคย<br />ผู้ใหญ่เอย...ทำไปทำไม<br /><br /><br />&quot;เกิดสงครามพันครั้ง<br />เด็กก็ยังสวยงาม<br />เป็นเพียงแค่สงคราม<br />ความเดียงสาเท่าเดิม&quot;*<br /><br />*&nbsp; &nbsp;จากบทเพลงของเฉลียง&nbsp; <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-6652192205796634002?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-86041147646081611832007-07-22T13:16:00.001+07:002007-07-22T13:16:28.745+07:00<div class="post">ในหัวใจที่เปล่าว่าง<br />เธอกำลังอ้างว้างใช่ไหม<br />หวังว่าหากเติมรักลงไป<br />จะทำให้ใจเต็มตื้นชื่นใจ<br /><br />จึงคิดไขว่คว้าหารัก<br />พยายามอย่างหนักใช่ไหม<br />หาได้ก็ยื้อยึดไว้<br />หวังให้ใจไม่คว้าง..ว่างใจ<br /><br />วันนี้ใจไม่ว่างเปล่า<br />แต่เธอยังเศร้าใช่ไหม<br />ทุกคืนวันผันผ่านไป<br />เหมือนไฟรุมเร้า..เผาใจ<br /><br />รักที่ยึดถือคือทุกข์<br />ระแวงจนหมดสุขใช่ไหม<br />แบกรักแบกหวงห่วงใย<br />รักทำไม..กลับกลายทำร้ายใจ<br /><br />วาง..เถอะ..วาง ให้ใจว่าง<br />ไม่เคว้งไม่คว้างหวั่นไหว<br />ทุกสิ่งปล่อยให้เป็นไป<br />อย่าไขว้คว้าให้ใจทุกข์ทน<br /><br />ปล่อยรักเติบโตผลิบาน<br />แตกกิ่งแตกก้านตั้งต้น<br />ในวิถีทำนองของตน<br />อย่าเร่งปุ๋ย..เพื่อหวังผลรักเลย</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-8604114764608161183?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-33540275806753705732007-07-22T13:08:00.000+07:002007-07-22T13:08:13.746+07:00<div class="post">โปรดอย่ากักขังฉัน<br />ไว้ด้วย...ความเหงาของเธอ<br /><br />โปรดอย่าพันธนาการฉัน<br />ไว้กับ...ความเศร้าของเธอ<br /><br />ปีกสองของฉัน<br />มันบอบบางและอ่อนไหว<br />เกินกว่าจะแบกรับ<br />ความรู้สึกแบบนั้น<br /><br />โปรดจงปล่อยให้ฉันบินไป<br />ทุกครั้งแห่งการกระหยับปีก<br />ทุกดอกไม้ที่ดอมดม<br /><br />ฉันจะเก็บความอ่อนหวาน<br />ความหอมและความสวยงาม<br />กลับมาเป็นของขวัญ...แด่เธอ<br /><br />ความสวยงานหวานหอม<br />ย่อมช่วยซึมซับ<br />ความเหงาเศร้า<br /><br />มาเถิด...ปีกบางของฉัน<br />แข็งแรงพอ...พร้อมแล้ว<br />ที่จะแบกรับความฝัน<br /><br />มาเถิด...โบยบินไปพร้อมกัน<br />ท่ามกลางความอบอุ่นแห่งแสงตะวัน...<br />สู่โลกแห่งฝัน...อันงดงาม<br /><br />มาเถิด..หญิงสาว<br />จงโบยบินไป<br />ด้วยปีกผีเสื้อของฉัน</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-3354027580675370573?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-10093847182841624632007-07-22T12:57:00.000+07:002007-07-22T12:57:59.730+07:00<div class="post" align="center"><span style="font-size:130%;"><strong><span style="color:purple;">ผีเสื้อ</span>ปีกบาง<br />สองข้างขยับบิน<br />เริงร่าโผผิน<br />โรยริน<span style="color:red;">ดอกไม้</span><br /><br /><span style="color:red;">ดอกไม้</span>ก้านไหว<br />แกว่งไกวอ่อนหวาน<br />กลีบดอกเบ่งบาน<br />ขับขาน..<span style="color:green;">บทเพลง</span><br /><br /><span style="color:green;">บทเพลง</span>..สายลม<br />พร่างพรม..ชื่นใจ<br />เอนไหว..ยอดไผ่<br />พลิ้วใบ..<span style="color:red;">ไล้น้ำ</span><br /><br /><span style="color:red;">ไล้น้ำ</span>...ไหลเอื่อย<br />เรื่อย ๆ เยือกเย็น<br />ความสุขที่เห็น<br />ในความ<span style="color:green;">เป็นไป</span><br /><br /><span style="color:green;">เป็นไป</span>..ธรรมชาติ<br />แต่งวาดเสกสรร<br />งดงามดุจฝัน<br />ร่ายระบำพลัน...<span style="color:purple;">ผีเสื้อ</span></strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-1009384718284162463?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-190280362900872019.post-60503275797606139552007-05-10T18:29:00.001+07:002007-05-10T18:29:42.435+07:00<span style="font-size:130%;"><strong>คืนนี้ฝนตก</strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong>สัมผัสไอเย็น</strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong>กรุ่นกลิ่นละอองดิน</strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong>ฟ้าสะอื้นครืน..ครืน</strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong>พอได้ยิน</strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong>แล้วร่วงริน..น้ำตา</strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong>ทยอยวิ่งไล่</strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong>ทีละหยาด...ทีละหยด</strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong>ฟ้ารินรดให้ดิน</strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong>ผืนดินแห้งร้อน</strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong>สะท้อนอ่อนไหว</strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong>หยาดน้ำใส...แผ่วจุมพิต</strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong>โศกของฟ้า</strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong>เพื่อสุขของดิน</strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong>ความเคยชินที่สวนทา</strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong>ฝนเล่านิทาน</strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong>ตำนานฟ้าเศร้า</strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong>ให้ดินฟัง</strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong>เมล็ดผลิแยก</strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong>ชำแรก..รับฝน</strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong>ยอดอ่อนเขียวใส</strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong>แมกไม้เริงร่า</strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong>พายุฝนพัดมา</strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong>เริงร่ายระบำใบ</strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong>หยาดน้ำใส</strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong>ค้างบนกลีบดอกนุ่ม</strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong>ดุจไข่มุกแห่งอรุณ</strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong>แสงแดดยามเช้า</strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong>รับขวัญบางเบา</strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong>ปิดฉากนิทานเศร้า...แห่งฝนราตรี</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/190280362900872019-6050327579760613955?l=nampeewriter.blogspot.com' alt='' /></div>น้ำพี้http://www.blogger.com/profile/03871117728167299202noreply@blogger.com1